4/5/19

Οι ευχές των χεριών

(Εφημερίδα των συντακτών 4 Μαΐου 2019)

* «“Χριστός ανέστη, θανάτω θάνατον πατήσας…” Όλα τα χέρια που σφίγγουν απόψε τα κεριά, εύχονται να είμαστε όλες και όλοι αναστάσιμες και αναστάσιμοι! Και η Πατρίδα μας να έχει Θεία Χάριτι, ζωήν χαρισάμενην στο μέλλον».

Είναι το αναστάσιμο μήνυμα της Βίκυς Φλέσσα, που κινάει για την Ευρωβουλή με τη ΝΔ. Και φωτογραφήθηκε έξω από σημαιοστολισμένη εκκλησία, χαμηλοβλεπούσα και λευκοντυμένη, παιδούλα για την πρώτη της κοινωνία, θα λέγαμε, αν δεν ήταν –αλίμονο– ορθόδοξη. Πάντως παιδούλα, παιδούλα-γατούλα, στον ρόλο στον οποίο διαπρέπει χρόνια τώρα στην κρατική τηλεόραση.

(Επισήμανση, που δυστυχώς απαιτεί φωτογραφία: μακρύ, ολόλευκο φόρεμα σιθρού, σκέτη δαντέλα, κι απομέσα αμάνικο κοντό φορεματάκι, να φαίνονται δηλαδή μόνο τα χέρια και ολίγον μπούτια μέσα απ’ το σιθρού –που λίγα δείχνει δηλαδή, όμως υπόσχεται πολλά: Μοδιστρική σοφία!)

* Πλευρίτις - Αδωνίτις: Για Ευρωβουλή λοιπόν. Να μάθει στους Ευρωπαίους την τέχνη του λάγνου βλέμματος στον συνομιλητή της· όταν δεν τον διακόπτει να πει τα δικά της, όσα ψευτοαποστήθισε για να δείξει προετοιμασμένη ή πως το κατέχει και η ίδια το θέμα.

Θα τους δείξει όμως και τις ρίζες τους: «Έκαστος εφ’ ω ετάχθη. Εγώ νομίζω ότι έχω τη δυνατότητα να το κάνω μέσω του πολιτισμού. Ας πούμε ένα παράδειγμα: Η λέξη salt, το αλάτι στα αγγλικά, είναι μια ομηρική λέξη. Είναι αλς-αλός, η θάλασσα, το αλμυρό, το υφάλμυρο, που έχει δώσει το salt, που το salary, που είναι ο μισθός, ήταν μια φούχτα αλάτι, που έδιναν στους στρατιώτες ως μισθό…»

Ετυμολογίες δηλαδή σχολής Πλεύρη ή του Τσαρλατανείου «Ελληνική Αγωγή» του Άδωνη. Κόντρα στα διδάγματα ακόμα και του Μπαμπινιώτη της, που τον έβγαζε κάθε τρεις και λίγο στις εκπομπές της, λιγώνοντας πάντα: «αχ, κύριε καθηγητά μου!»

(Και φυσικά θα τον συστήσει τώρα και στους Ευρωπαίους, να μάθουν από πρώτο χέρι την αλήθεια για τη σλαβοβουλγαρομπορδοροδοκόκκινη γλώσσα και ουδεπώποτε μακεδονική των γειτόνων μας.)

* Τώρα η γατούλα έβγαλε νύχια. Και χαρακτήρισε την ΕΡΤ «Πράβντα του ΣΥΡΙΖΑ»!

Την ΕΡΤ που την έκανε ντίβα, με τις εκπομπές της, πάνω από δεκαπέντε χρόνια. Και μάλιστα με τις συνεχείς επαναλήψεις:

Με αποκορύφωμα, κάποια φορά, πριν από κάνα χρόνο, να έχει η ΕΡΤ 1 εκπομπή της για τον Μίκη Θεοδωράκη (με εκτενή αναφορά στον Μίκη από τον «Γεώργιο Παπανδρέου, Πρωθυπουργό της Ελλάδας», όπως έγραφε στην οθόνη –χωρίς ένδειξη Ε[πανάληψη]). Και την ίδια ώρα στην ΕΡΤ 2, η ίδια πάλι, με κάποιον γιατρό!

Αλλά τώρα Πράβντα!

* Άσχετο, αλλά μια και είπαμε για Άδωνη: Βρέθηκε το υπερόπλο. Που αν δεν εξουδετερώνει τον αντίπαλο, πάντως του τσακίζει το ηθικό. Σαν αυτά τα χημικά όπλα που επιδρούν στο νευρικό σύστημα:

Βρέθηκε άνθρωπος, νέα κοπέλα, το μέλλον της Ελλάδας, που αγνοεί παντελώς την ύπαρξη του Άδωνη Γεωργιάδη. Κι ακούστηκε μάλιστα αυτό από την τηλεόραση, το κυρίως πεδίο δράσης του εν λόγω.

(Τα ’γραψε ωραιότατα και αυθημερόν εδώ, στην ηλεκτρονική έκδοση, ο Δ. Κανελλόπουλος· εγώ όμως, αν μπορούσα, θα το ’γραφα καθημερινά, θέμα σε παραλλαγές. Και επιπλέον θα το ’βαζα «χτύπημα», αυτήν τη σύντομη αναφορά σ’ ένα θέμα στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας.)

Σ’ ένα τηλεοπτικό παιχνίδι λοιπόν, σε κάποια φάση δίνεται στον αρχηγό μιας ομάδας ένα θέμα και αυτός πρέπει να δώσει τέσσερις λέξεις που σχετίζονται μ’ αυτό, τις οποίες καλούνται έπειτα να μαντέψουν οι συμπαίκτες του.

Άδωνης το θέμα, και η κοπελίτσα αρχίζει αμήχανα: «Ωραία… Άντρας… –Τι είναι;» ρωτάει: «Παρουσ[ιαστής]; –Όχι, όχι», είπε μόνη της. «Πολιτικός; όχι» μονολογεί αμήχανα, και συνεχίζει, με μεγάλες παύσεις: «Διάσημος… Θα πω ψηλός… Πλούσιος…» συμπλήρωσε με τα πολλά την τετράδα. «Δεν έχεις ιδέα ποιος μπορεί να είναι ο Άδωνης ο Γεωργιάδης;» ρωτάει εμβρόντητη η παρουσιάστρια» «Όχι.» «Ιδέα, ε;» «Τον έχω ακουστά…» ψέλλισε το κορίτσι, «αλλά δεν ξέρω ποιος είναι…»

«Ευτυχία… Η ηρεμία που ψάχνουν όλοι στη γιόγκα» σχολίασε ο Δ. Κανελλόπουλος.

Άλλο όμως σκέφτομαι εγώ γι’ αυτήν τη δημόσια διαπόμπευση του υπ’ αριθμόν ένα τηλεαστέρα:

Συριζοτρόλ θα είναι η μικρούλα, που ρίσκαρε να χάσει η ομάδα της, όμως θα την αντάμειβε πλουσιοπάροχα η χούντα της Κουμουνδούρου.

Άκου ποιος Άδωνης!

buzz it!

27/4/19

Καλό Πάσχα, πάντως

(Εφημερίδα των συντακτών 26 Απρ. 2019)



* «Κάπως έτσι φαντάζομαι τον σοσιαλισμό!» Πάνε δεκαετίες, πολλές πανάθεμά τες, στις Κολυμπήθρες της Πάρου επύρωνε, κατά τον ποιητή, θείος Ιούλιος μήνας. Στην παραλία η Κοραλία κι εγώ, μπροστά μας ο Νίκος, δεκαετίες κι αυτός χαμένος, όρθιος μέσα στο νερό ώς τα μισά της γάμπας. Γυμνός (άλλες εποχές…), ηλιοκαμένος, όμορφος, κρατάει ψηλά ένα τσαμπί σταφύλι κόβοντας τις ρώγες με τα δόντια. Και μ’ ένα πλατύ χαμόγελο ευδαιμονίας: «Κάπως έτσι φαντάζομαι τον σοσιαλισμό!» έλεγε.

Τη φυλάω βαθιά αυτή την εικόνα, κάθε τόσο την ανακαλούμε με την Κοραλία και τους άλλους φίλους, μικρό μνημόσυνο στον Νίκο. Ώσπου τη ζευγάρωσα τούτες τις μέρες με μιαν άλλη, ανόμοια εξωτερικά κι όμως υπέροχα συγγενική της.

Σε μια φωτογραφία, στην παραλία, μια γυναίκα ώριμης ηλικίας, ξαπλωμένη άκρη άκρη στο νερό που σχεδόν τη σκεπάζει, κρατώντας έξω το κεφάλι και το ’να χέρι με το πούρο, τ’ άλλο μ’ ένα ποτήρι κρασί. Δεν ξέρω αν έλεγε πως έτσι φανταζόταν τι, όμως έτσι φανταζόμαστε εμείς, έτσι μας κάνει να φανταζόμαστε εμείς, τον όποιο -ισμό του ο καθένας, σίγουρα τον παράδεισό του.

Είναι η Ναταλία Μελά, η Νάτα, η Μανούλα, όπως το είχαμε κολλήσει όλοι από την κόρη της την Αλεξάντρα, κι έτσι την αναφέραμε πάντα μεταξύ μας.

Η σπουδαία γλύπτρια, ναι, μα πιο πολύ ο σπουδαίος άνθρωπος, που έφυγε τούτες τις μέρες στα 96 της, αιωνόβια σχεδόν, υπεραιωνόβια ωστόσο, αν γίνεται ποτέ να μετρηθεί η τόσο πλούσια ζωή και δημιουργία, ο τρόπος που την έζησε αυτήν τη ζωή, που τη διεκδίκησε και την έζησε.

Είχα πάμπολλα χρόνια να τη δω, έστω φευγαλέα μέσα στον εκατοντάδες κόσμο που μάζευε η Αλεξάνδρα στα μυθικά ρεβεγιόν της. Όμως κρατώ πάντα την απίστευτη ζωντάνια και τη μαχητικότητά της, τον σαρκαστικό και καυστικό της λόγο. Την ακτινοβολία της.

Τώρα, την εικόνα μέσα στο νερό, με το πούρο (ο φανατικά αντικαπνιστής εγώ) και το κρασί, ευφρόσυνη απεικόνιση της μακαριότητας, της ευτυχίας.

Και έτσι την ευχαριστώ και την αποχαιρετώ. Στο καλό, ας μου επιτραπεί θερμοπαρακαλώ, Μανούλα.

* Εκπαιδευτικές μπίζνες: «Ο κ. Γαβρόγλου προχωρεί σε αλλαγές στο παρά πέντε της λήξης της κυβερνητικής θητείας, οι οποίες θα δεσμεύσουν την επόμενη κυβέρνηση» είπε σε ολοσέλιδη συνέντευξή του στην Καθημερινή (21/4) ο κ. Μπαμπινιώτης.

Ο οποίος, διμηνίτης υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Πικραμμένου και περίπου ισόβιος άρχων των απανταχού Αρσακείων (χρυσοφόρου αγοράς π.χ. των Λεξικών του), την τελευταία ημέρα της υπουργίας του έβγαλε φετφά με τον οποίο μειώνονταν κατά 35-40% οι μισθοί των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, προς όφελος, εννοείται, των «συναδέλφων» του σχολαρχών.

Έτσι, οι περίπου 150 ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων κέρδισαν γύρω στα 30 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί ζημιώθηκαν γύρω στα 7 εκατομμύρια, και τα δημόσια ταμεία γύρω στα 17 εκατομμύρια (σύμφωνα με στοιχεία της ΟΙΕΛΕ).

Στο μεταξύ, εννοείται, είχε φροντίσει αναλόγως τα ταμεία των Αρσακείων του και ίδρωνε να περάσει την εποπτεία των ιδιωτικών εν γένει στο υπουργείο Εργασίας, μακριά απ’ τον έλεγχο του Παιδείας.

Ο ταγός της Παιδείας!

* Εθνική προβοκάτσια. Ξεχείλισαν πάλι τα κανάλια μας, εθνική περηφάνια στη Νέα Υόρκη, στην καθιερωμένη παρέλαση για την 25η Μαρτίου. Εύζωνες της προεδρικής φρουράς που ταξιδεύουν από εδώ ειδικά για την παρέλαση, χαιρετισμός της μητέρας πατρίδας στους ομογενείς.

Λαοθάλασσα, σημαιοθάλασσα, και μαζί, να την κρατούν από τις άκρες της, η «σημαία του Κατσίφα», σωστά διαβάσατε: η γιγαντιαία «σημαία του Κατσίφα», θαρρείς ιερό κειμήλιο, λάβαρο του Παλαιών Πατρών. Που ταξίδεψε κι αυτή από εδώ, χαιρετισμός κι αυτή… κτλ. Ενώ σ’ ένα ψηλό άρμα, όλη η μπροστινή πλευρά καλύπτεται από το πρόσωπο του νέου εθνομάρτυρα.

Δεν θα ξαναπώ για την ίδια την παρέλαση, να σκεφτούμε λόγου χάρη την εδώ αλβανική κοινότητα να παρελαύνει στους δρόμους της πρωτεύουσας (μια ποδοσφαιρική τους νίκη πήγαν κάποτε να γιορτάσουν και τους πήραμε φαλάγγι –περήφανος απολογισμός: ένας Αλβανός νεκρός).

Όμως θα συναινέσουμε σιωπηρά στην ηρωοποίηση ενός δυνάμει μακελάρη και σίγουρα προβοκάτορα; Θα καμαρώνουμε την Ομογένεια στον ρυθμό της ακροδεξιάς; Δεν έχει λόγο η Πολιτεία, όταν από την άλλη στέλνει αγήματα τσολιάδες;

Φέτος βέβαια και για πρώτη φορά δεν κάλεσαν κανέναν Έλληνα πολιτικό, και απειλούν με «πιο σκληρά μέτρα [!], γιατί [οι Έλληνες πολιτικοί] ξεπούλησαν την Ελλάδα και η συμφωνία των Πρεσπών ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι».
Να τους χαιρόμαστε.

buzz it!

14/4/19

Είναι κι άλλοι που μας ξεβλαχεύουν

(Εφημερίδα των συντακτών 13 Απρ. 2019)


"Γκόλφω forever" του Ντίνου Σπυρόπουλου, σκηνοθ. Βλαδίμηρου Κυριακίδη

* Παππούδες και γιαγιάδες. «Ας αφήνουμε τον ελληνικό λαό να εκφράζει ελεύθερα την οργή του, κι ας είναι μέσα και εγκάθετοι, δεν πειράζει» είπε ο Λαζόπουλος στην εκπομπή του. Και επανέλαβε την προτροπή του, εξηγώντας μας τώρα και τι σημαίνει εγκάθετοι: «ας είναι και προβοκάτορες και Χρυσαυγίτες»!

Για το Μακεδονικό ο λόγος. Για το οποίο θα καλέσει επιστήμονες, ιστορικούς, που θα διαφωτίσουν το κοινό: «θα το κάνουμε Κρυφό Σχολειό εδώ» είπε.

Και θυμήθηκα που δυσφορούσε με την ανασκευή του μύθου για το Κρυφό Σχολειό: «την Ιστορία» είχε πει «δεν τη μαθαίνουμε απ’ τα βιβλία. Την ιστορία τη μαθαίνουμε απ’ τους παππούδες μας και τις γιαγιάδες μας»!

Τότε γιατί ιστορικούς τώρα; Παππούδες και γιαγιάδες.

* Μια αειθαλής α-νοησία, η περίφημη ομιλία, που ωστόσο είναι δύο, του Ξενοφώντα Ζολώτα –ομιλίες μπροστά σε αγγλόφωνο κοινό και, υποτίθεται, στα αγγλικά, με λέξεις σχεδόν αποκλειστικά ελληνικές.

Λέω α-νοησία, γιατί αλλιώς το νόημα είναι το γνωστό, η μοναδικότητα της ελληνικής γλώσσας: έτσι εξάλλου έγιναν σημαία στα χέρια της εθνικιστικής σχολής.

Και κάπως έτσι επανέρχονται κάθε τόσο στην επικαιρότητα, όπως τώρα, με κάποια επέτειο από τη γέννηση του Ζολώτα, όπου είδαμε δύο πανομοιότυπα άρθρα στα ηλεκτρονικά Νέα και Βήμα, και ένα ανάλογο στο in.gr: αυτό μάλιστα με τον τίτλο «Μια μαγική ομιλία…» κτλ.

Και είπα «υποτίθεται στα αγγλικά», γιατί δεν είναι αγγλικά, δεν συνιστούν γενικότερα γλώσσα λέξεις που υπάρχουν κάπου στα λεξικά, επειδή υπάρχουν δηλαδή στα λεξικά –άσε που μερικές δεν υπάρχουν ούτε στα μεγαλύτερα αγγλικά λεξικά!

Υπάρχουν, δεν υπάρχουν, το σίγουρο είναι ότι εννιά στους δέκα αγγλόφωνους δεν θα καταλάβουν τίποτα από τα eulogize και synagonize, τα archons και eucharistia κτλ.

Αλλά και να καταλάβουν, άλλο είναι, πιστεύω, το θέμα, όπως έγραφα για ανάλογο εγχείρημα (στα όρια του γραφικού αυτό, με ouzo και bouzouki και Spanoudakis music: Τα Νέα 18.8.2001):

«πόσο είναι ύβρις εντέλει η αναγόρευση της γλώσσας μας σε Πρώτη, Μόνη και Κυρία. Και ότι, κι αν ακόμα το πιστεύουμε, πόσο αγενές, πόσο ασεβές είναι να το πετάμε αλαζονεύοντας κατάμουτρα στον άλλο· παράλληλα, πόσο αγενές, πόσο ασεβές είναι να τσαλαβουτάμε στη γλώσσα του άλλου και να την κακοποιούμε βάναυσα, αγνοώντας παντελώς τους νόμους τους δικούς της, και φυσικά τη σημασία των λέξεων, καθώς νομίζουμε πως οι δικές μας λέξεις διατηρούν την ίδια σημασία και στην ξένη γλώσσα…»
 
* Ρατσισμός αντιρατσιστών. Κοινός τόπος πια, όλοι οι «από δω», αριστεροί, σοσιαλιστές κτλ., είμαστε εξ ορισμού αντιρατσιστές.

Και όλοι μας έχουμε βοηθήσει μετανάστες, έχουμε φίλους μετανάστες κτλ., αλλά… Κι εδώ η γκάμα είναι τεράστια (και φευ συμπίπτει με των «από κει»): πρέπει να σεβαστούν τον τόπο που τους φιλοξενεί, να ακολουθήσουν τον δικό μας τρόπο ζωής, τον «δυτικό τρόπο σκέψης», τον δυτικό πολιτισμό κ.ο.κ.

Από τα πιο επίμονα σοφίσματα, που σαν να γνωρίζουν νέες δόξες τελευταία, είναι η σύγκριση επιπέδου, ποιότητας δηλαδή, ανάμεσα στους ξένους και τους δικούς μας μετανάστες –σόφισμα με αλλεπάλληλα ιστορικά αλλά και λογικά άλματα.

Τα ξαναλέγαμε με αφορμή σχετικές «κρίσεις» του Ζουγανέλη. Τώρα ο λόγος, μεγαλόστομος καθώς αρμόζει σε εθνοπατέρα, στον σοσιαλιστή Β. Κεγκέρογλου:

«είναι επαίσχυντη η σύγκριση των οικονομικών μεταναστών με τους Μικρασιάτες πρόσφυγες…»

Έτσι αναίσχυντα, θα πούμε εμείς.

* Κι άλλοι ξεβλαχευτές μας, μετά τον Πέτρο Κωστόπουλο: Διαβάζουμε, διαφημίσεις: Onassis Stegi / For ever more images? / Έκθεση 9-22.4.2019 / We are all made of pixels: ημισέλιδη διαφήμιση, ό,τι και όσοι καταλάβατε.

Άλλη, και πάλι ημισέλιδη: Borderline / 03.04-07.04 / Maia Urstad (NO), Halldór Ulfarsson (IS), Christof Migone (CA), Acte Vide (GR), Raed Yassin (LB) [ακολουθούν άλλα 21 ονόματα, και με έτσι συντομογραφημένη τη χώρα!] / Onassis Stegi / [και στο πλάι, με μικρά γράμματα:] Onassis.org / No borders. No boundaries. Just sound.

Λίγο πιο πριν: Franz Kafka / The trial [αγγλικά!] / 6-10 Μαρ 2019 / Σκηνοθεσία Krystian Lupa / Onassis Stegi: επίσης ημισέλιδη, στη μεγάλου σχήματος κυριακάτικη Καθημερινή, και ούτε καν το όνομα του θιάσου…

Κρίμα. Το εξαιρετικό έργο της Στέγης μέσα από νεοαρχοντοχωριάτικο μάρκετινγκ.

buzz it!

6/4/19

Μετουσιώσεις και μεταμορφώσεις

(Εφημερίδα των συντακτών 6 Απρ. 2019)


 *  Ο άνθρωπος μετουσίωση: «H φετινή μας Πασχαλινή καμπάνια, κρύβει ένα γεμάτο αγάπη μήνυμα και τον άνθρωπο που μπορεί να το εκφράσει. Τον άνθρωπο που αποτελεί την μετουσίωση των άγιων αυτών ημερών. Τον Πέτρο Γαϊτάνο! Καλό Πάσχα!»

Το μήνυμα του Τζάμπο είναι αυτό, για τη διαφήμιση που κατέκλυσε ήδη τα κανάλια. Με το «ταπεινό κερί». Και σλόγκαν: «Νονοί, μην ξεχάσετε τη λαμπάδα».

Όμως σε διαφήμιση λαμπάδων για παιδιά ο «βυζαντινός βάρδος»; Λερώνοντας έτσι τα χέρια του, αυτά που αρνήθηκε να πλύνει σαν Πόντιος Πιλάτος στην ίδια διαφήμιση;

Αφού παιδιά ίσον αμαρτία, όπως φιλοσοφούσε προ ετών ο ίδιος:

«η τεκνογονία και ο γάμος είναι αμαρτωλές καταστάσεις. [...] Ο προορισμός μας δεν είναι ο γάμος, ούτε η τεκνογονία. Το μυστήριο του γάμου είναι μια συγκατάβαση Θεού. Είναι αμαρτία και αυτό. [...] Δεν χρειάζεται να υπάρχει ο ανθρώπινος πληθυσμός. Ο ανθρώπινος πληθυσμός υπάρχει, γιατί αυτή είναι η αμαρτία του…»

Οϊμέ! Αμαρτία δηλαδή και η ύπαρξη του ανθρώπου-«μετουσίωση των άγιων αυτών ημερών»;

Τότε μαύρων ημερών. Άκου «άγιων»!

(Και αλήθεια σύμπτωση: το μαύρο δεν αναφέρεται εδώ στα ιδεολογικά πιστεύω τού εν λόγω.)

* «Στον ανακριτή η καλλονή δικηγόρος» επέμεναν τα κεφαλαία γράμματα στο κάτω μέρος της οθόνης όση ώρα κρατούσε το ρεπορτάζ για τη δικηγόρο και τον δικηγόρο που κατηγορούνται για συμμετοχή στη «μαφία των φυλακών».

Κανάλι; Όχι πως δεν θα μπορούσαν να είναι τα περισσότερα, όμως ήταν το ένα. Το Σταρ.

Το ίδιο όπου, λίγες μέρες πιο πριν, ο ρεπόρτερ που αναφερόταν στην 32χρονη που ερευνάται αν έσπρωξε τον φίλο της απ’ το μπαλκόνι, και ενώ εμείς βλέπαμε και ξαναβλέπαμε φωτογραφίες με το πλούσιο στήθος της να ξεχειλίζει απ’ το βαθύ ντεκολτέ, κατέληξε: «Την Τρίτη θα προσέλθει, σίγουρα χωρίς τα εντυπωσιακά φορέματα που συνήθιζε, στον ανακριτή».

Και βέβαια δεν εκπλήσσομαι ακόμα. Ιδίως με το πρωτοπόρο στο λάιφστάιλ κανάλι, στα όρια συχνά του καλτ –ας θυμηθούμε μόνο την Πετρούλα να λέει το δελτίο καιρού με το μπικίνι, σαν μεταμεσονύχτια διαφήμιση ροζ τηλεφωνικών γραμμών.

Απλώς κάτι παθαίνω όποτε βλέπω το κωμικό εντέλει θέαμα, με τον Σταμάτη Μαλέλη, τον Εισηγητή αυτής της τηλεόρασης, να παίζει τώρα τον εισαγγελέα σε θέματα πολιτικής ηθικής, ανεμίζοντας τη σημαία της Φώφης Γεννηματά (βλ. και εδώ, Τάσος Τσακίρογλου, «Ο Μαλέλης, η Πετρούλα και τα παράθυρα», 12/2).

Εκτός κι αν μας διέφυγε κάποια αυτοκριτική του. Να πάψουμε αν μη τι άλλο να γελάμε.

* Ο Θανάσης Χειμωνάς στο Ποτάμι: Νά που ουδείς αναντικατάστατος. Στη θέση του Ψαριανού, του πολλά βαρύ αριστερού που βόσκει για την ώρα έξω απ’ το μαντρί των Μητσοτάκη-Άδωνη-Βορίδη-Σαμαρά·

στη θέση του Ψαριανού λοιπόν, άλλος επιφανής από το Κόμμα των Κοπρολόγων, ο Θανάσης Χειμωνάς.

Που παράλληλα με την όσο-δεν-παίρνει-άλλο-trash καριέρα του στα σόσιαλ μίντια πασχίζει από καιρό να κάνει και καριέρα πολιτικού. Έως και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προσπάθησε.

Τώρα κινάει για ευρωβουλευτής. Μυκτηρίζοντας «τα ανθυποσελέμπριτις των ψηφοδελτίων ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ».

Μόνο για αυτούς ή αυτές που (νομίζουν πως) ανεβαίνουν με το όνομα των γονιών τους δεν μας είπε.

* Θαύματα τελευταίας εσοδείας: (1) «Μόνο με τη βοήθεια του Θεού θα μπορούσαν να έχουν σωθεί η μητέρα με τα δύο της παιδιά» άρχιζε πρόσφατα η Μάρα Ζαχαρέα την είδηση για τη μητέρα με τα παιδιά που σώθηκαν ενώ το αυτοκίνητό τους έπεσε σε γκρεμό στην Κρήτη.  

(2) «Ο Ταξιάρχης Λέσβου έκανε το θαύμα του» και αθωώθηκε το μοντέλο που είχε συλληφθεί στην Κίνα με 2,6 κιλά κοκαΐνη: τον είχε δει στον ύπνο της την παραμονή της δίκης, «αλλά και οι γονείς της είναι πιστοί»![1]

(3) Άθεος γράφτηκε πως είναι ο Έλληνας που για ελάχιστα λεπτά δεν μπήκε στο αεροπλάνο που έπεσε τελευταία στην Αιθιοπία. Αλάλαζαν ωστόσο οι πιστοί για το θαύμα, που ο Θεός έσωσε τον Έλληνα (βρέθηκε και δεύτερος που σώθηκε, μουσουλμάνος αυτός, μα τέλος πάντων…), και του έγραφαν στο φέισμπουκ πόσο τον αγαπάει ο Θεός και γι’ αυτό να πάει να μονάσει.

157 άνθρωποι χάθηκαν στο δυστύχημα, πολλοί πιθανότατα πιστοί. Στο δικό τους φέισμπουκ τι να τους έγραφαν άραγε;



[1] (Δεν ξέρω αν είναι ο ίδιος αρχάγγελος που χειρούργησε τον ιερωμένο και γιατρό που διαβάσαμε πρόσφατα. Και τον έσωσε, εννοείται.)

buzz it!

30/3/19

Στη χώρα των Μπόμπων

(Εφημερίδα των συντακτών 30 Μαρτίου 2019)



* Ελληνοφρένεια ξανά. Έγραφα για φαιδρότητες και αθλιότητες της υποτίθεται σατιρικής αλλά αφόρητα ηθικολογικής εκπομπής. Και συμπτωματικά, την ώρα που έκλεινα το κείμενο και δεν χωρούσε άλλα, συνέχιζε (και συνεχίζει) στα μοτίβα που ενδεικτικά επισήμαινα:

Σε ακροατή που άρχισε να μιλάει για τα ελάχιστα έστω που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως το σύμφωνο συμβίωσης για τους ομοφυλόφιλους, ο τσολιάς σχεδόν τον έκοψε και τον ρώτησε τι έχει όμως να πει για την ομοφοβία της Μεγαλοοικονόμου!

Σε άλλον ακροατή ο χιουμορίστας έλεγε πως «ο Πλουμπίδης θα κάνει και σειρά διαφημίσεων Παπαγάλος-Πλουμπίδης, θα έχει κουπάτο, ευρωβουλάτο, συριζάτο καφέ, το πουλάει καλά το όνομα…»

Η επανάληψη της ιστορίας, που λέμε: οι σταλινικοί που, σε πιο θολές πάντως εποχές, έβγαλαν χαφιέ τον πατέρα και τώρα οι νεοσταλινικοί της παιδικής χαράς που λιντσάρουν τον γιο.

Και όχι, όσο κι αν μοιάζει φάρσα η επανάληψή της, η ίδια τραγωδία είναι.

* Παλίμπαις Μπόμπος ο Δημήτρης Δανίκας παίρνει συνέντευξη. Προφανώς στο επίπεδο το δικό του, και φυσικά του κιτρινόφυλλου στο  οποίο γράφει. Η συνέντευξη, με τον Κώστα Βουτσά (Πρώτο Θέμα, 14/3):

«Ήταν 10 το πρωί. Ήταν το τρίτο ραντεβού μας. Με είχε στήσει στα δύο προηγούμενα. Κωστάρα Βουτσάρα, δεν πειράζει. Κωστάρας επειδή είναι η επιτομή του πιο κοτσανάτου ογδονταφεύγα που κυκλοφορεί σ’ αυτόν τον τόπο. Και Βουτσάρα για τον ίδιο λόγο. Άσε που παραπέμπει σε κάτι άλλο. Αδυνατώ να το προφέρω. Μου απαγορεύεται για ευνόητους λόγους. Βάλτε τη φαντασία σας να καλπάσει»!

Αξιοδάκρυτος. Γιατί άλλο Μπόμπος πιτσιρικάς και άλλο τρίτης ηλικίας!

(Ρατσιστικούλι; Τουλάχιστον έτσι θα μπορέσει να το καταλάβει ο εν λόγω.)

* Διάβασα όμως «Βουτσάρα», και είπα να συμπληρώσω κάποια κενά που άφησα.

Έγραφα για τον Κούγια που έδειρε δημόσια τον Λαζόπουλο, κυρίως επειδή του «άλλαζε» την προσωπικότητα και τον «εμφάνιζε εξωτερικά σαν ένα διαφορετικό άνθρωπο». Δηλαδή κοντό. Ενώ, σύμφωνα με διάφορες ανακοινώσεις του, είναι 1.79, «για την εποχή του ψηλός»!

Μου είχαν όμως διαφύγει άλλες ανακοινώσεις του, όπου δηλώνει 1.78 –ανάλογα με το παπούτσι, προφανώς.

Εντυπωσιακό. Να κρίνεται από ένα τακούνι το ακριβές ύψος του κ. Κούγια, θέμα σοβαρότερο κι από το φύλο των αγγέλων.

«Βουτσάρα» όμως; Ε, πάντα σε ανακοίνωσή του, πάντα για τη «γνωστή κακιά αδερφάρα» τον Λαζόπουλο που τον λέει κοντό, διαβάζω και την κατηγορηματική δήλωσή του πως «ο “κοντός” έχει πολύ μεγάλα γεννητικά όργανα…»

«Μοντελοπνίχτης» λοιπόν και με πολύ μεγάλα! Αναριγώ!

* Και είπα και κιτρινόφυλλο –μαζί και μαύρο, πάντα εννοείται.

Και αναρωτιέμαι σαν τι αποτελέσματα να έχει ο ντόρος που προκλήθηκε τελευταία μ’ ένα χυδαίο πρωτοσέλιδο του Μακελειού. Ένα από τα πολλά χυδαία πρωτοσέλιδα, ακριβέστερα ένα από όλα τα πρωτοσέλιδα, που είναι όλα ανεξαιρέτως χυδαία.

Και σκέφτομαι και λέω, πάντως να γράφουμε· να γράφουμε ό,τι μπορούμε για το υποκείμενο Στέφανος Χίος. Γιατί όταν έρθει, όποτε, η ώρα του, τότε ξέρετε: (κι αυτός) δεδικαίωται.

* Ευφρόσυνη γλώσσα: Είναι ένα τηλεπαιχνίδι με εγκυκλοπαιδικό-γλωσσικό, τρόπον τινά, ενδιαφέρον. Παίζεται με δύο παρέες, και η παρουσιάστρια συστήνει κάθε καινούριο παίκτη, διαβάζοντας τα στοιχεία που έγραψαν γι’ αυτόν οι της παρέας του, καλά ή κακά: οργανωτικός, κοινωνικός, ψυχαναγκαστικός, γκρινιάρης κ.ο.κ., πάντα σε χιουμοριστικό πλαίσιο.

«Μέσα σ’ όλα» έγραψαν για κάποιον από μια παρέα Σερραίων. Συμφωνεί και εκείνος, πως δεν κωλώνει ποτέ. «Δηλαδή, δεν λες ποτέ όχι;» τον τσιγκλάει η παρουσιάστρια. «Ποτέ» λέει αυτός. «Τότε πες μου ένα τραγούδι!» τον προβοκάρει αυτή. «Εννοείς να τραγουδήσω;» «Ακριβώς». Κομπλάρει φυσικά αυτός: «Με δίκασες τώρα, ναι! Η αλήθεια είναι πως με δίκασες!» της λέει.

Άλλος πάλι της παρέας, ακούγοντας τα «αρνητικά» που του έγραψαν οι φίλοι του, πάντα χιουμοριστικά ξαναλέω, μονολογεί αμήχανα: «Ωχ, με δίκασαν!»

Δεν ξέρω αν είναι τοπική αυτή η χρήση τού «δικάζω», με την έννοια «τη φέρνω σε κάποιον», «τον στριμώχνω» κ.τ.ό., ή αν είναι απλώς παρεΐστικη, τη βρίσκω όμως εξαιρετική.

Γιατί έτσι μας αρέσει, να πω κι εγώ μια φορά.

buzz it!

23/3/19

Ελληνοφρένεια, φαιδρότητες και αθλιότητες

(Εφημερίδα των συντακτών 22 Μαρτίου 2019)


Minouche pichol, "Λιντσάρισμα"
 Πάνε κοντά δυο χρόνια, 25 βουλευτές και βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ έστειλαν γράμμα-καταγγελία στο ΕΣΡ για κάποιο σεξιστικό αστείο της τηλεοπτικής Ελληνοφρένειας.

(Που μπορεί να ήταν και το λιγότερο, μπροστά σε πλήθος άλλα του τσολιά της εκπομπής, όπως ξανάγραφα εδώ. Που κυνηγούσε λ.χ. τις γυναίκες στον δρόμο και τους κολλούσε στο στήθος ή στα οπίσθια αυτοκόλλητα του ΣΥΡΙΖΑ: «Μην κάνεις σαν τρελή, δεν είναι και πούτσα», αλλά «για τις πούτσες κάνετε σαν τρελές…», έλεγε όταν δυσφορούσαν.)

Δεν κατάλαβαν τίποτα απ’ την ουσία οι υπεύθυνοι της εκπομπής. Ίσα ίσα, βρήκαν άλλο ένα «επιχείρημα» στον αντισυριζαϊσμό τους: «Λογοκρισία», φιμώνουν «τη μόνη ανεξάρτητη φωνή»! Και το καλύτερο: «Μιλάνε για σεξισμό αυτοί που ψηφίζουν μνημόνια»!

Και έτσι συνεχίζουν, ιδίως ο ελευθερόφρων τσολιάς, ενώ δεν παύουν να θυμίζουν όλο ειρωνεία την καταγγελία εκείνη. Η τελευταία αφορμή:

Πήγε η πέρα από κάθε μέτρο Μεγαλοοικονόμου ένα καλάθι με λαχανικά στον Γιακουμάτο, τάχα απάντηση σε σχόλιό του πως είναι ανίδεη από λαχαναγορές. Κι όταν ο ευώδης είπε πως δεν δέχεται «μπρόκολα και αγγούρια», ανταποκρίθηκε πρόθυμα: «Δεν έβαλα αγγούρια. Σε συνέντευξη που σας είπαν ότι είστε γοητευτικός και φλερτάρετε γυναίκες, είπατε ότι δεν είστε ομοφυλόφιλος. Οπότε δεν μπορούσα να σας βάλω αγγούρια. Είστε και ρατσιστής».

Η χαρά της Ελληνοφρένειας. Που σχεδόν κάθε μέρα έκτοτε υπογραμμίζει την «υποκρισία» του ΣΥΡΙΖΑ και των 25 που έκαναν εκείνη την καταγγελία, ενώ τώρα δεν λένε λέξη για την ομοφοβία της Μεγαλοοικονόμου!

Η χαρά η δική μας τώρα. Που μόνοι τους συγκρίνουν το επίπεδο, το είδος του χιούμορ της εκπομπής τους με της Μεγαλοοικονόμου!

«Φαιδρότητες», θα έλεγε κανείς, κυρίως γιατί ακολουθούν ξεκάθαρες αθλιότητες. Όμως φαιδρότητες δεν είναι. Δεν είν’ αστείο πράγμα ο σεξισμός. Γιατί ποτέ δεν είναι έρμος και μονάχος. Έχει οικογένεια μεγάλη, αδέρφια, πρωτοξάδερφα. Και όλα σε -ισμός!

Τώρα, οι αθλιότητες, που φρένιασαν οι δύο της εκπομπής, επειδή κατεβαίνουν με το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ η Μυρσίνη Λοΐζου και ο Δημήτρης Πλουμπίδης: «η κόρη του Λοΐζου» και «ο υιός Πλουμπίδης», επί το δημαγωγικότερον.

Ξεπούλησαν τα κειμήλια των γονιών τους, ήταν το θέμα του αφορισμού τον οποίο απάγγειλε ο κατηχητής της εκπομπής Θύμιος Καλαμούκης. Πρόδωσαν τα ιερά και τα όσια στα οποία πίστευαν οι γονείς τους και τα οποία διαφυλάσσει το Κόμμα. Που έχει στην κατοχή του τους μεγάλους νεκρούς. (Ιδίως τον Πλουμπίδη, σκέφτομαι εγώ, που αφού τον στιγμάτισε σαν χαφιέ, όταν τον αποκατέστησε, θεώρησε πως εξασφάλισε συμβόλαιο για την αποκλειστική χρήση του ονόματος και της θυσίας του.)

«Οι γόνοι που εξαργυρώνουν», «είναι πολλά τα λεφτά», «τραπεζογραμμάτια», «προσοδοφόρο επάγγελμα το επάγγελμα κόρη ή γιος», εκλαΐκευσε το κήρυγμα ο τσολιάς Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης, εξαντλώντας τα όρια της χυδαιότητας.

Οι ακροατές ανταποκρίθηκαν πάντως πιο πολύ στο μελοδραματικό κήρυγμα παρά στο κάλεσμα για λιντσάρισμα των αργυρώνητων γόνων.

Δεν εγκαταλείφθηκε η προσπάθεια, και συνεχίζεται ο διασυρμός. Με αξιοθρήνητα λογοπαίγνια, σε οργίλο ύφος: «Για τον Λοΐζο ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, που κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά· η κόρη κατάλαβε ότι πρέπει να τη γράψει στον τοίχο με σκατά»!

Ή, σε ερώτηση καλόπιστου ακροατή: «Καλά η Λοΐζου, που είχε απαγορεύσει στο μνημονιακό ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί τραγούδια του πατέρα της, αλλά αυτός ο Πλουμπίδης τι είναι, έχει κάνει τίποτα στη ζωή του, ή έτσι τον βάλαν, λόγω ονόματος;» «Δεν ξέρω» απάντησε, πάντα σε οργίλο ύφος, ο τσολιάς, και σε στιλ: «κι ούτε με νοιάζει»!

Άθλιος, δηλαδή, όχι αν δεν ήξερε αλλά αν δεν φρόντισε να μάθει, το επιστημονικό μέγεθος αν μη τι άλλο του Δημήτρη Πλουμπίδη.

Και αθλιότερος αν ήξερε ή φρόντισε και έμαθε, κι ωστόσο προσποιείται πως δεν ξέρει.

Δύσκολο καταρχήν να μιλήσεις για όρια στη σάτιρα, να τα διακρίνεις. Τα καταλαβαίνεις όμως αμέσως μόλις τα υπερβείς.

Κι εξάλλου η Ελληνοφρένεια είναι κυρίως πολιτική εκπομπή. Και τότε, όταν στη θεολογική πια προσπάθεια να προασπίσει την Αλήθεια της, λιντσάρει ανθρώπους που δεν γνωρίζει την ταυτότητά τους, έχει περάσει κάθε είδους όριο.

Κι έχει βρεθεί βαθιά, πολύ βαθιά, στην επικράτεια του φαιού, του μαύρου, του κατάμαυρου.

buzz it!