14/7/18

Στον 26χρονο πατροκτόνο της Ζακύνθου - Ο χούλιγκαν με τη γραβάτα και το πούρο

(Εφημερίδα των συντακτών 14 Ιουλ. 2018)


Στον 26χρονο πατροκτόνο της Ζακύνθου

Κριστόφ Μπουρρώ, "Ψίθυρος"


Στον «26χρονο πατροκτόνο της Ζακύνθου», όπως τον ανέφεραν τα μίντια, ήθελα να αφιερώσω τελευταία μια επιφυλλίδα μου (23/6) για το 8χρονο αγόρι στην Καλιφόρνια, που η μάνα του με τον σύντροφό της το βασάνιζαν σκληρά επειδή το θεωρούσαν γκέι, ώσπου πέθανε στα χέρια τους. Όμως μου φάνηκε ότι εκείνος ο τίτλος: «8 χρονών γκέι και η Αυτού Ελεεινότης» και αποκάτω η αφιέρωση: «Στον 26χρονο πατροκτόνο της Ζακύνθου» δημιουργούσαν κάποια ασάφεια, πως η ταύτιση του 26χρονου δεν θα ήταν άμεση, οπότε την έβγαλα την αφιέρωση.

Ποια η σύνδεση; Ένα 8χρονο χάνει τη ζωή του στα χέρια της μάνας του και του «πατριού» του, κι ένας 26χρονος παίρνει τη ζωή του πατέρα του, ο οποίος του είχε καταστρέψει τη δική του, σίγουρα τα παιδικά του χρόνια: Δύο χαμένες ζωές, η μία κυριολεκτικά, σφραγισμένη με τον θάνατο δηλαδή· η άλλη «μεταφορικά» (άθλια λέξη εδώ!), πόσο και πώς δεν θα το μάθουμε ποτέ επακριβώς εμείς –για να μην πω μπορεί ούτε καν ο ίδιος ο νέος. Που μικρός κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον πατέρα του και, στα 26 του τώρα, κλήθηκε να ξαναζήσει τα παλιά, βλέποντας να κακοποιούνται τα μικρότερα αδέρφια του.

Μια αλλιώς κατεστραμμένη ζωή, που άγνωστο πώς θα την κουβαλήσει έπειτα από την προσωρινά λυτρωτική πατροκτονία· εξίσου άγνωστο βεβαίως με το πώς θα την κουβαλούσε και χωρίς την πατροκτονία, ένα από τα πλήθος κακοποιημένα παιδιά, σωματικά ή σεξουαλικά, που ίσως ούτε τα ίδια δεν ξέρουν πόσο καθοριστικά ήταν για τη ζωή τους τα παιδικά τους τραύματα.

Ο νεαρός, εκδικητής και μαζί προστάτης των μικρότερων αδερφιών του, έγινε δεκτός με χειροκροτήματα, όταν παρουσιάστηκε στον ανακριτή: Συναισθηματική η αντίδραση, η άγρια χαρά μπροστά στον θάνατο του κακού, θα ήταν ανώφελο και αφελές να μετρηθεί με το υποδεκάμετρο της νομιμότητας, που εννοείται πως ορθά απαγορεύει την αυτοδικία.
Έτσι, με ξένισε ο υπότιτλος σε συνέντευξη έμπειρου παιδοψυχίατρου με θέμα την κακοποίηση ανηλίκων (Καθημερινή 24/6): «Ο 26χρονος πατροκτόνος της Ζακύνθου δεν πρέπει να γίνει ήρωας»:

«Θα είναι τραγικό» έλεγε ο παιδοψυχίατρος «αν ο πατροκτόνος χαρακτηριστεί ήρωας. [...] Πολλοί θα ζητούν την αθώωσή του, όμως σίγουρα αυτός ο άνθρωπος πρέπει να δικαστεί, για να αντιληφθεί μέσα από την ακροαματική διαδικασία το τι έπραξε…»

Και φέρνει αντιπαράδειγμα μια κοπέλα που στα 10 της τη βίαζε ο πατέρας της, κι όταν στα 18 της είδε να υφίσταται τα ίδια και η μικρότερη αδερφή της, την πήρε και αλλάξαν πόλη: «Το ίδιο δράμα, λοιπόν, μια πιο οργανωμένη προσωπικότητα [...] μπόρεσε να το διαχειριστεί καλύτερα».

Έμεινα ενεός: ο βιασμός είναι βεβαίως βιασμός και δεν έχει διαβαθμίσεις· όμως όλοι ξέρουμε, και πρώτος ένας ψυχίατρος, πως στην ανδροκρατούμενη κοινωνία ο άντρας μπορεί να κουβαλάει τον τραυματισμένο ανδρισμό του σαν έναν επιπλέον σταυρό. (Και πιθανόν η ανδροκρατούμενη κοινωνία τού «επιβάλλει» διαφορετική αντίδραση από την ωριμότερη, κατά τον ψυχίατρο, αντίδραση της κοπέλας, που όμως επίσης πιθανόν να είναι η «φυσική» υποταγή της στην κοινωνία στην οποία ζει.)

Πέφτουμε όμως στα βαθιά. Κι έτσι κι αλλιώς το θέμα δεν είναι τώρα η αθώωση, αλλά μια στοιχειώδης κατανόηση. Ένα σφίξιμο του χεριού, ένα χτύπημα στον ώμο του 26χρονου –που προσωπικά νιώθω ότι του το χρωστάω.


Ο χούλιγκαν με τη γραβάτα και το πούρο

Ο κοινός χουλιγκάνος, κι όμως Σταυροφόρος κατά της Ανομίας, ο χουλιγκάνος που πέταξε μπουκάλι νερό στον διαιτητή και χρόνια μετά επέμενε πως έτσι γίνεται «εθιμικά» στο γήπεδο·

ο καθ' ομολογίαν του απατεώνας, κι όμως Σταυροφόρος κατά της Ανομίας, που ήξερε ότι το χρέος δεν ήταν βιώσιμο, και συνεπώς ήταν λάθος η πολιτική Ευρώπης-ΔΝΤ, κι όμως έλεγε το αντίθετο·

ο γραμμιτζής του Μαρινάκη, κι όμως Αγωνιστής της Ελευθεροτυπίας, που ολοφυρόταν για τους εργαζόμενους που θ’ άφηνε στον δρόμο ο ΣΥΡΙΖΑ που τάχα θα ’κλεινε τον ΔΟΛ, κι όμως δεν έβγαλε μιλιά όταν το νέο του αφεντικό έκλεισε τον ΒΗΜΑ FM, και απέλυε και απολύει αβέρτα από τον ΔΟΜ,

φιλοσοφούσε λοιπόν ο ήρωάς μας τις προάλλες από τα ερτζιανά, κι ανησυχούσε, τι θα γινόταν άμα έπεφτε στη σπηλιά στην Ταϊλάνδη ο Νίκος Φίλης, πώς θα τον έβγαζαν από κει μέσα!

Απλό, κύριε Πρετεντέρη, από μπροστά θα τράβαγε ο Βενιζέλος σας και από πίσω θα ’σπρωχνε ο Πάγκαλός σας –στη δική σας επιτέλους γλώσσα!

Εξαιρώ από την επιχείρηση διάσωσης τον εργοδότη και πολιτικό καθοδηγητή σας, γιατί έχει άλλη, μείζονα αποστολή αυτός, να ρίξει τη χούντα που μας κυβερνά. Μου αρκεί που θα έμαθε πώς σκέφτεται (και) γι' αυτόν ένας υπάλληλός του.

buzz it!

8/7/18

Κι η μυλωνού τον άντρα της - Οι φυσικές ομορφιές του Μπαρμπαρούση

(Εφημερίδα των συντακτών 7 Ιουλ. 2018)


Κι η μυλωνού τον άντρα της

Η Άννα Βίσση στο Ίδρυμα Νιάρχου (ΙΣΝ), κορωνίδα, κοινώς κορόνα στο κεφάλι του φετινού οχταήμερου φεστιβάλ του Ιδρύματος, με τις πολλές και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις του: που υποκλίθηκαν όμως, από μιαν άποψη, στη συναυλία της ποπ σταρ, αφού της δόθηκε η τελευταία μέρα του φεστιβάλ. Άλλοτε ίσως γινόταν κάποιος ντόρος· τώρα, περίπου μούγκα: σχεδόν δεν μαθεύτηκε η συναυλία· ίσως επειδή κυριάρχησε η σκέψη «πού να τα βάζεις τώρα και με το Ίδρυμα Νιάρχου», παρά γιατί δόθηκε έμφαση στον υψηλής στάθμης κύκλο εκδηλώσεων, όχι μόνο αυτόν αλλά γενικότερα του ΙΣΝ.

Κι όμως, γι’ αυτό ακριβώς θα ’πρεπε να γίνει ο ντόρος, η ελάχιστη κουβέντα για τον αισθητικό πολτό που παριστάνει την πολυφωνία, την πολυσυλλεκτικότητα, την πολιτιστική ανεξιθρησκία –αντίστοιχη της αυτόχρημα ύποπτης ιδεολογικής ανεξιθρησκίας.

«Νομίζω ότι η ταυτότητα του δικού μας φεστιβάλ είναι ακριβώς αυτός ο ανοικτός χαρακτήρας, το γεγονός ότι δεν βάζουμε παραπετάσματα, συγκεκριμένες γραμμές, δεν λέμε “εδώ αρχίζω κι εκεί τελειώνω και δεν με ενδιαφέρει τίποτε έξω από ένα συγκεκριμένο πλαίσιο”» έλεγε στο Βήμα (10.6.18) η διευθύντρια Επικοινωνίας του ΙΣΝ Λένια Βλαβιανού. Και πρόσθετε η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΙΣΝ Μίλυ Πασχάλη: «Αλίμονο αν κάναμε εκδηλώσεις για μια μόνο συγκεκριμένη μερίδα κοινού, για όσους, ας πούμε, λατρεύουν την όπερα ή την ελληνική μουσική».

Δεν θεωρώ πως είμαι «συγκεκριμένη μερίδα κοινού», ακούω και κλασική και ροκ και τζαζ και ξένη παραδοσιακή και ρεμπέτικο και δημοτικό και λαϊκό και ελαφρό, δεν φτάνω όμως, με το συμπάθιο, π.χ. στην Άννα Βίσση.

Πρωτοπόρος σ’ αυτήν τη σύγχυση κριτηρίων ήταν ο εικονοκλάστης από μιαν άποψη Μάνος Χατζιδάκις, μ’ εκείνη την τάχα παιγνιώδη και προβοκατόρικη προβολή-επιβολή του Γιάννη Φλωρινιώτη. Και ακολούθησε το Μέγαρο (που εκεί κι αν βαρούσαμε προσοχές, και κάναμε γαργάρα τα μύρια όσα!) με ουκ ολίγα παραπροϊόντα της καλλιτεχνικής σκηνής, που αναβάπτιζαν, κοινώς ξέπλεναν, την όποια καριέρα τους στα μάρμαρα, τους πολυελαίους και τα μπρούντζα. Πάθαμε έτσι μιθριδατισμό.

Έτσι θ’ ακούσουμε τον Σεπτέμβρη στο Ηρώδειο, με τις ευλογίες του ΚΑΣ (εκτός φεστιβάλ μεν, στο Ηρώδειο δε) τον Τόλη Βοσκόπουλο, που θα γιορτάσει, διάβασα, 60 χρόνια στο τραγούδι-του.

Άντε και στον Λευτέρη Πανταζή, στην Άντζελα Δημητρίου… Τόσα Ιδρύματα, Μέγαρα και Ωδεία, όλοι χωράνε.


Οι φυσικές ομορφιές του Μπαρμπαρούση

Επιτρέψτε μου, δεν αντέχω να μη σταθώ κι εγώ στις χιλιοπαιγμένες δηλώσεις μετανοίας του Μπαρμπαρούση, που δεν κουράστηκα να τις διαβάζω και να τις ξαναδιαβάζω, μένοντας, πάλι επιτρέψτε μου, στη φαιδρή πλευρά της ιστορίας με την παραληρηματική έκκληση στις ένοπλες δυνάμεις να επέμβουν.

Λέω «διαβάζω και ξαναδιαβάζω», και το καταδιασκεδάζω, κυρίως γιατί τον φαντάζομαι να ιδρώνει πασχίζοντας να καταλάβει αυτά που του υπαγορεύει ο συνήγορός του για να πει: άκου, «ατελείς λεκτικές υπερβολές», που «οφείλονται στη θυμική έξαρση…», χωρίς να υπάρχει «νοητική σύλληψη» –θαρρείς και περιμέναμε τον συνήγορό του να μας διαβεβαιώσει για την ανυπαρξία «νοητικής σύλληψης».

Από την άλλη, δεν πρέπει να στερήσουμε τα εύσημα ακριβώς από τον κ. συνήγορο, που συνέλαβε αυτό το ανεκδιήγητο –και γλωσσικά εννοώ– απολογητικό κείμενο (αξίζει να το διαβάσετε ολόκληρο: http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=992148).

Και βγήκε ο κ. συνήγορος, κατά τα γνωστά, στα κανάλια, να πει τα νενομισμένα υπερασπιστικά του, αλλά να μας δώσει κι ένα μαθηματάκι –σε «οποιονδήποτε σκέπτεται»:

«Κάτι που θέλω να θέσω υπόψιν του οποιουδήποτε σκέπτεται είναι ότι, κατά την άποψίν μου, έγινε συστημική διαχείριση [των δηλώσεων] με σκοπό τον αποπροσανατολισμό του κόσμου από συγκεκριμένα προβλήματα και πολιτειακές επιλογές…»

Κλείνω όμως αυτήν τη διόλου φαιδρή τώρα παρέκβαση, και επιστρέφω στις «φυσικές ομορφιές» του Μπαρμπαρούση που υποσχέθηκε ο τίτλος, και που δεν είναι η γνωστή μας καρικατούρα Καραϊσκάκη.

Με αφορμή τις δηλώσεις μετανοίας και προς επίρρωση της έλλειψης «νοητικής σύλληψης», κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο βιντεάκι από παλιότερη συνέντευξή του. Ρωτάει η δημοσιογράφος:

«Λόγω της εκλογικής περιφέρειας στην οποία εκλέγεστε, που είναι η Αιτωλοακαρνανία, ποια πιστεύετε πως είναι τα προβλήματα και οι προτεραιότητες της συγκεκριμένης περιοχής;»

Και απαντά ο επίδοξος τότε εθνοπατέρας αλλά ήδη εθνοσωτήρ:  «Προτεραιότητες…, εγώ δεν βλέπω και πολλές προτεραιότητες που έχει η Αιτωλοακαρνανία· έχει πολλές φυσικές ομορφιές, αλλά είναι ανεκμετάλλευτες».

Οι ομορφιές πάντως του Μπαρμπαρούση, φυσικές και άλλες, δεν έμειναν δυστυχώς ανεκμετάλλευτες.

buzz it!