23/3/19

Ελληνοφρένεια, φαιδρότητες και αθλιότητες

(Εφημερίδα των συντακτών 22 Μαρτίου 2019)


Minouche pichol, "Λιντσάρισμα"
 Πάνε κοντά δυο χρόνια, 25 βουλευτές και βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ έστειλαν γράμμα-καταγγελία στο ΕΣΡ για κάποιο σεξιστικό αστείο της τηλεοπτικής Ελληνοφρένειας.

(Που μπορεί να ήταν και το λιγότερο, μπροστά σε πλήθος άλλα του τσολιά της εκπομπής, όπως ξανάγραφα εδώ. Που κυνηγούσε λ.χ. τις γυναίκες στον δρόμο και τους κολλούσε στο στήθος ή στα οπίσθια αυτοκόλλητα του ΣΥΡΙΖΑ: «Μην κάνεις σαν τρελή, δεν είναι και πούτσα», αλλά «για τις πούτσες κάνετε σαν τρελές…», έλεγε όταν δυσφορούσαν.)

Δεν κατάλαβαν τίποτα απ’ την ουσία οι υπεύθυνοι της εκπομπής. Ίσα ίσα, βρήκαν άλλο ένα «επιχείρημα» στον αντισυριζαϊσμό τους: «Λογοκρισία», φιμώνουν «τη μόνη ανεξάρτητη φωνή»! Και το καλύτερο: «Μιλάνε για σεξισμό αυτοί που ψηφίζουν μνημόνια»!

Και έτσι συνεχίζουν, ιδίως ο ελευθερόφρων τσολιάς, ενώ δεν παύουν να θυμίζουν όλο ειρωνεία την καταγγελία εκείνη. Η τελευταία αφορμή:

Πήγε η πέρα από κάθε μέτρο Μεγαλοοικονόμου ένα καλάθι με λαχανικά στον Γιακουμάτο, τάχα απάντηση σε σχόλιό του πως είναι ανίδεη από λαχαναγορές. Κι όταν ο ευώδης είπε πως δεν δέχεται «μπρόκολα και αγγούρια», ανταποκρίθηκε πρόθυμα: «Δεν έβαλα αγγούρια. Σε συνέντευξη που σας είπαν ότι είστε γοητευτικός και φλερτάρετε γυναίκες, είπατε ότι δεν είστε ομοφυλόφιλος. Οπότε δεν μπορούσα να σας βάλω αγγούρια. Είστε και ρατσιστής».

Η χαρά της Ελληνοφρένειας. Που σχεδόν κάθε μέρα έκτοτε υπογραμμίζει την «υποκρισία» του ΣΥΡΙΖΑ και των 25 που έκαναν εκείνη την καταγγελία, ενώ τώρα δεν λένε λέξη για την ομοφοβία της Μεγαλοοικονόμου!

Η χαρά η δική μας τώρα. Που μόνοι τους συγκρίνουν το επίπεδο, το είδος του χιούμορ της εκπομπής τους με της Μεγαλοοικονόμου!

«Φαιδρότητες», θα έλεγε κανείς, κυρίως γιατί ακολουθούν ξεκάθαρες αθλιότητες. Όμως φαιδρότητες δεν είναι. Δεν είν’ αστείο πράγμα ο σεξισμός. Γιατί ποτέ δεν είναι έρμος και μονάχος. Έχει οικογένεια μεγάλη, αδέρφια, πρωτοξάδερφα. Και όλα σε -ισμός!

Τώρα, οι αθλιότητες, που φρένιασαν οι δύο της εκπομπής, επειδή κατεβαίνουν με το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ η Μυρσίνη Λοΐζου και ο Δημήτρης Πλουμπίδης: «η κόρη του Λοΐζου» και «ο υιός Πλουμπίδης», επί το δημαγωγικότερον.

Ξεπούλησαν τα κειμήλια των γονιών τους, ήταν το θέμα του αφορισμού τον οποίο απάγγειλε ο κατηχητής της εκπομπής Θύμιος Καλαμούκης. Πρόδωσαν τα ιερά και τα όσια στα οποία πίστευαν οι γονείς τους και τα οποία διαφυλάσσει το Κόμμα. Που έχει στην κατοχή του τους μεγάλους νεκρούς. (Ιδίως τον Πλουμπίδη, σκέφτομαι εγώ, που αφού τον στιγμάτισε σαν χαφιέ, όταν τον αποκατέστησε, θεώρησε πως εξασφάλισε συμβόλαιο για την αποκλειστική χρήση του ονόματος και της θυσίας του.)

«Οι γόνοι που εξαργυρώνουν», «είναι πολλά τα λεφτά», «τραπεζογραμμάτια», «προσοδοφόρο επάγγελμα το επάγγελμα κόρη ή γιος», εκλαΐκευσε το κήρυγμα ο τσολιάς Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης, εξαντλώντας τα όρια της χυδαιότητας.

Οι ακροατές ανταποκρίθηκαν πάντως πιο πολύ στο μελοδραματικό κήρυγμα παρά στο κάλεσμα για λιντσάρισμα των αργυρώνητων γόνων.

Δεν εγκαταλείφθηκε η προσπάθεια, και συνεχίζεται ο διασυρμός. Με αξιοθρήνητα λογοπαίγνια, σε οργίλο ύφος: «Για τον Λοΐζο ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, που κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά· η κόρη κατάλαβε ότι πρέπει να τη γράψει στον τοίχο με σκατά»!

Ή, σε ερώτηση καλόπιστου ακροατή: «Καλά η Λοΐζου, που είχε απαγορεύσει στο μνημονιακό ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί τραγούδια του πατέρα της, αλλά αυτός ο Πλουμπίδης τι είναι, έχει κάνει τίποτα στη ζωή του, ή έτσι τον βάλαν, λόγω ονόματος;» «Δεν ξέρω» απάντησε, πάντα σε οργίλο ύφος, ο τσολιάς, και σε στιλ: «κι ούτε με νοιάζει»!

Άθλιος, δηλαδή, όχι αν δεν ήξερε αλλά αν δεν φρόντισε να μάθει, το επιστημονικό μέγεθος αν μη τι άλλο του Δημήτρη Πλουμπίδη.

Και αθλιότερος αν ήξερε ή φρόντισε και έμαθε, κι ωστόσο προσποιείται πως δεν ξέρει.

Δύσκολο καταρχήν να μιλήσεις για όρια στη σάτιρα, να τα διακρίνεις. Τα καταλαβαίνεις όμως αμέσως μόλις τα υπερβείς.

Κι εξάλλου η Ελληνοφρένεια είναι κυρίως πολιτική εκπομπή. Και τότε, όταν στη θεολογική πια προσπάθεια να προασπίσει την Αλήθεια της, λιντσάρει ανθρώπους που δεν γνωρίζει την ταυτότητά τους, έχει περάσει κάθε είδους όριο.

Κι έχει βρεθεί βαθιά, πολύ βαθιά, στην επικράτεια του φαιού, του μαύρου, του κατάμαυρου.

buzz it!

17/3/19

Το απευθυσμένο και οι Λειτουργοί


(Εφημερίδα των συντακτών 16 Μαρτίου 2019)



* «Και χα, χα, χα…», έτσι κύριε Μπαμπινιώτη; Λέω για την «απεύθυνση» που είπε ο Τσίπρας, σε φράση, είν’ η αλήθεια, που δεν μπορεί να την υποστηρίξει κανείς: «απεύθυνση πλατιού καλέσματος», όμως εσάς ορθώς σας απασχόλησε η απεύθυνση. Εσάς και πολυάριθμους έγκριτους φίλους σας, που έσπασαν τα τηλέφωνα να σας ρωτούν αν υπάρχει η λέξη, «Και χα, χα, χα…» να γελούν, όπως καταγράφετε.

Για την απεύθυνση λοιπόν, που υπάρχει, λέτε, και δεν υπάρχει, τη βρήκατε και δεν τη βρήκατε, με την παλιά ή με την καινούρια σημασία, και πάντως δεν είναι του γούστου σας, επειδή σας θυμίζει, λέτε, το απευθυσμένο, το τμήμα του παχέος εντέρου που τελειώνει στο ύψος του πρωκτού, πιφ δηλαδή·

κι επιπλέον είναι απ’ αυτές τις «κενολεξίες» της «αριστερής διανόησης», μπλιαχ δηλαδή·

και γι’ αυτό δεν την έχετε στο λεξικό σας, όπως δεν την έχουν και όλα «τα δικά μας λεξικά»! (Κι ούτε και θα τη βάλετε ακόμα: «για να μην ενοχλείτε τους συνομιλητές ή τους αναγνώστες σας».)

* Καλά νέα, όμως, κύριε Μπαμπινιώτη! Αυτήν λοιπόν την απεύθυνση σας τη βρήκανε, με πλούσια ιστορία (από τον 19ο αιώνα) και από χρήστες υπεράνω υποψίας, πρόθυμοι να σας συνδράμουν, από το διαδίκτυο, π.χ. ο Άκης Γαβριηλίδης στο Nomadic universality, και εκτενέστερα στο μπλογκ του ο Νίκος Σαραντάκος («Ο κ. Μπαμπινιώτης γνωματεύει για την απεύθυνση»), μαζί και με τους αναγνώστες-σχολιογράφους του.

Αλλά τα πιο καλά νέα είναι πως, έπειτα από «τα δικά μας λεξικά», όπου ξάφνου συναριθμείτε, μεγάλη καρδιά, το λεξικό του Κριαρά και του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη, έπειτα κι από το δικό σας λεξικό, κοντεύουν πέντε (5) χρόνια που έχει εκδοθεί κι άλλο, νεότερο, όχι απ’ όπου κι όπου, αλλά απ’ την Ακαδημία Αθηνών, υπό τον Χριστόφορο Χαραλαμπάκη, και ετοιμάζεται κι άλλο, απ’ τις εκδόσεις Πατάκη (που έχουν δώσει στη δημοσιότητα το γράμμα Α).

Και στα δύο αυτά τα ως φαίνεται άγνωστά σας (ή μήπως «μη δικά μας»;) λεξικά, σωστά το μαντέψατε, υπάρχει λήμμα «απεύθυνση».

Ξανασκεφτείτε το, κύριε Μπαμπινιώτη: αρκεί να ξεπεράσετε τον δυσώδη συνειρμό σας.

* Αχ, η «γυναικοκτονία». Δεν ξέρω ποιοι είναι οι φίλοι που τηλεφωνούσαν στον κ. Μπ. και χαχάνιζαν μαζί του για την ανύπαρκτη, όπως νόμιζαν, απεύθυνση.

Μπορώ όμως να υποθέσω πως θα είναι λόγου χάρη αυτοί που, δίχως να θυσιάσουνε ποτέ δράμι μυαλό και σκέψη, πόσο μάλλον ν’ ανοίξουν βιβλίο ή κάπως να ενημερωθούν, αντιδρούν με μένος σε ό,τι νομίζουν νεολογισμό, ή πάντως νέα χρήση·

σίγουροι πως ξεκίνησε απ’ τα υπόγεια του Μαξίμου και της Κουμουνδούρου, όπου βράζουν τα καζάνια της πολιτικής ορθότητας και μαγειρεύονται όλα του κόσμου τα δεινά.

Έτσι, είχαμε πρόσφατα τον ορυμαγδό κατά του όρου «γυναικοκτονία», με πρωτομουζικάντηδες π.χ. Μπογδάνο, Τζήμερο, Γιάννη Λοβέρδο, Ηλία Κανέλλη, α και τον πάτερ Κλεομένη, κι άλλους.

Να χαρώ χορωδία!

* Κι άλλο «έγκλημα πάθους», οικογενειακή τραγωδία: δηλαδή ξεκληρίστηκε ολόκληρη οικογένεια; από λοιμό, λιμό, σεισμό, καταποντισμό, μάχαιραν, πυρ;

Όχι ακριβώς. Στη Σητεία ο εν διαστάσει σύζυγος, με φάκελο για ενδοοικογενειακή βία, στραγγάλισε τη σύζυγο, μπροστά στα δύο μωρά παιδιά τους, επειδή εκείνη αρνιόταν να ξαναζήσει το κολαστήριο-γάμο τους.

Η δεύτερη γυναικοκτονία μέσα σε δύο μήνες. Είχε προηγηθεί, πρώτες μέρες του χρόνου, ο πατέρας που σκότωσε στην Κέρκυρα την κόρη του, επειδή δεν ενέκρινε τη σχέση της.

Πάλι καλά. Στη Γαλλία λ.χ. πάνω από 200 γυναίκες βρήκαν τον θάνατο τα δύο τελευταία χρόνια, από το χέρι συντρόφου ή συζύγου, νυν ή πρώην. Μία γυναίκα δολοφονημένη περίπου κάθε τρεις μέρες (Λιμπερασιόν 3/1/19).

Από έρωτα πάντα, «έγκλημα πάθους», επειδή δεν του στάθηκε του πάντα ερωτοχτυπημένου, και δεν γύρισε στο σπίτι, οπότε όλα θα ’ταν μια χαρά, κι η ίδια ζωντανή, και πήρε και το παλικάρι στον λαιμό της, που μετάνιωσε όμως, κι έτσι το συχώρεσε ο Θεός:

Ειπώθηκαν (και) τώρα αυτά, στο έγκλημα της Σητείας, κατά λέξη, απ’ τον πατέρα και τη γιαγιά του θύτη. Που τους έβγαλαν ως συνήθως στα κανάλια οι λειτουργοί της δημοσιογραφίας. Πάντα ταγμένοι στην αντικειμενικότητα –και το τζέρτζελο, βεβαίως βεβαίως!

Και μια στάλα ίσως ηθικοί αυτουργοί;

buzz it!

8/3/19

Από τους πρώην και νυν εφιάλτες μας

(Εφημερίδα των συντακτών 8 Μαρτ. 2019)

Γενίτσαροι της Κρήτης -των Αθηνών, γνωστοί


* Ο πρώην συγκυβερνήτης, σε συνέντευξη στο θεσσαλικό κανάλι TRT, 20/2:

«Μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης ήταν η μέρα που διασώθηκε μια υπαξιωματικός χάρη στην πίστη της. Την ειδοποίησε η Παναγία το βράδυ, και το ’κανε κοινό αυτό στη μονάδα της, γι’ αυτό που θα συμβεί· σώθηκε, και όπως ήμουν μαζί της, με το που βγήκε απ’ το νοσοκομείο, και πήγαμε στην Παναγία την Ακρωτηριανή στη Σέριφο στη γιορτή της την πρώτη μέρα, και αυτό της υποσχέθηκα, ότι κάθε χρόνο θα ’μαστε μαζί».

Έχω ξαναγράψει για το συγκεκριμένο θαύμα, όπου η Παναγία είχε ξηλώσει το πάτωμα ενός στρατιωτικού ελικοπτέρου και το κάθισμα όπου καθόταν η ευνοούμενή της. Και την έσωσε.

Τώρα ο κ. Καμμένος μας προσφέρει τη δική του εγκυρότητα. Πως η Παναγία είχε ειδοποιήσει αποβραδίς· είπε δηλαδή στην υπαξιωματικό 1ον πως θα πέσει το ελικόπτερο και 2ον πως αυτήν θα τη σώσει·

και η μέλλουσα να σωθεί το είπε στη μονάδα της, πως δηλαδή την ειδοποίησε η Παναγία 1ον πως θα πέσει το ελικόπτερο και 2ον πως οι άλλοι θα παν καλιά τους, όμως αυτήν θα τη σώσει.

Φαίνεται όμως πως η Παναγία έφραξε των αλλονών τ’ αφτιά και τους εσκότισε τον νου, 1ον για να μην ακούσουν και 2ον για να μην καταλάβουν τι τους μέλλεται –και της χαλάσουν το θαύμα.

Ιδιοφυές. Ή η στρατηγική των θαυμάτων.

* Και η νυν συγκυβερνήτριά μας, η Θεοδώρα Μεγαλοοικονόμου, από τα φλουριά κωσταντινάτα που πήραμε απ’ τ’ άλλα κόμματα. Εδώ, απ’ του Λεβέντη.

Και παρελαύνει τώρα, ούτε Άδωνης που λέει ο λόγος, σ’ όλα τα ραδιόφωνα και τα κανάλια.

Και τελευταία, σε ερώτηση αν θα πήγαινε και στην εκπομπή της Μενεγάκη, απάντησε πως γιατί όχι, είχε ήδη πάει στην Τατιάνα, με θέμα αν πιστεύει στα θαύματα, επειδή της είχε μπει μια βρύση στο μάτι!

Ατυχώς, δεν ακολούθησε διευκρινιστική ερώτηση, δεν έχουμε έτσι λεπτομέρειες για το θαύμα με τη βρύση στο μάτι.

Όμως τα θαύματα θέλουν μονάχα πίστη.

(Κι εξάλλου το μέγα θαύμα είμαστε εμείς, η αντοχή μας…)

* Επιστολή 1η, προς κύριο Κούγια. Μα αλήθεια, κύριε Κούγια, πέσατε και βαράγατε τον κ. Λαζόπουλο, φωνάζοντας: «Σ’ τα χρωστάω τρία χρόνια»;

Και αυτά που του χρωστάτε τρία χρόνια τώρα είναι (αντιγράφω πιστά, ξέρετε γιατί, από τη δική σας επιστολή) ότι «προσπάθησε επί χρόνια σε κάθε εκπομπή του να αλλάξει όλη μου την προσωπικότητα, [...] προσπάθησε να με εμφανίσει εξωτερικά σαν ένα διαφορετικό άνθρωπο…»;

(Ακολουθούν κι άλλα, υποθέτω όμως πως αυτό, καθότι πρώτο, θα είναι και το σπουδαιότερο.)

Ώστε πήγε να σας αλλάξει την προσωπικότητα και να σας εμφανίσει διαφορετικόν εξωτερικά; Και εννοείτε, φαντάζομαι, το ότι σας έλεγε κοντό;

Εξού και οι αλλεπάλληλες αναφορές και επιστολές σας (δεν θυμάμαι αν και εξώδικα, κατά την πάγια τακτική σας) ότι δεν είστε κοντός, είστε 1,79, άρα ψηλός;

Μα είναι δυνατόν να έχετε πρόβλημα με το μπόι σας, κύριε Κούγια, εσείς, κοτζάμ «μοντελοπνίχτης», όπως είχατε κάποτε δηλώσει;

* Επιστολή 2η, προς κύριο Τάκη Θεοδωρόπουλο. Που με ένα του κείμενο, όχι τώρα ξενοφοβικό, ρατσιστικό κτλ., κατόρθωσε να ξεσηκώσει και τις πέτρες.

Αναφέρομαι στο πολυσυζητημένο, ευτυχώς, κείμενο ουσιαστικά υπέρ του Νίκου Γεωργιάδη, εντέλει υπέρ της παιδικής πορνείας και του τράφικιν.

Σας καταλαβαίνουμε, κύριε Θεοδωρόπουλε. Είναι κι αυτό το σύνδρομο του γενιτσαρισμού, οι εξετάσεις που δίνει κανείς αδιαλείπτως και πάντοτε πλειοδοτώντας στον νέο ιδεολογικό του χώρο, στα νέα του αφεντικά κτλ.

Ο πάτος; Να ’ναι τώρα αυτός; Όταν ακόμα και από τα δεξιά κάποιοι σηκώσανε φωνή;

 «Το ότι δεν ντρέπεται ο εν λόγω κύριος γι’ αυτά που γράφει… είναι δικό του θέμα. Άλλωστε πολλές βαρύγδουπες και βερμπαλιστικές αρλούμπες αραδιάζει καθημερινά…» έγραψε ο Ευάγγελος Αντώναρος.

Κύριε Θεοδωρόπουλε, λογικό. Κουκιά τρώτε, κουκιά μολογάτε.

Λίγο κράτει όμως; Έστω για λόγους δημόσιας υγείας;

buzz it!

3/3/19

Της Ωκεανίς, όπως του Πάσχα;

(Εφημερίδα των συντακτών 2 Μαρτ. 2019)


η Ωκεανίς, της Ωκεανίς, την Ωκεανίς

* Παιδεραστής ή παιδόφιλος, όπως χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά, π.χ. τώρα με τα σκάνδαλα στην καθολική εκκλησία, ή την πρωτοβάθμια καταδίκη του συμβούλου του Αρίστου;

Παιδεραστής είναι αυτό ακριβώς που λέει η λέξη: εραστής παιδιών, δηλαδή ανηλίκων.

Το ίδιο και ο παιδόφιλος: εδώ, όχι ακριβώς αυτό που λέει η λέξη: φίλος (απλώς) των παιδιών, όπως ο ζωόφιλος= φίλος των ζώων (ή της ζωής) κτλ. Αλλά αυτό που συμφωνήσαμε ότι σημαίνει: φίλος με την έννοια του εραστή –διαδικασία, πάντως, απολύτως νόμιμη στις γλώσσες.

Γιατί όμως προτιμούμε, αντί για το διαφανέστατο «παιδεραστής», το κατά σύμβαση όμοιό του «παιδόφιλος»;

Μάλλον επειδή ο παιδόφιλος έχει κυρίως ξενικές περγαμηνές. Ψωνίζουμε έτσι, ως συνήθως, τον πιο φρέσκο, που έχει όλα τα φώτα στραμμένα επάνω του.

Πάντως, στα γαλλικά λ.χ. ο pédophile δεν είναι θέμα μοντερνιάς, αλλά υποχρεωτική επιλογή, γιατί pédéraste είναι (είχε κι εκεί συμφωνηθεί να είναι) ο ομοφυλόφιλος γενικά (και pédé στην αργκό, υβριστικά: πούστης, αδερφή κτλ.).

Ό,τι μας αρέσει, εννοείται. Καλό θα ’ταν απλώς να ξέρουμε και γιατί.

(Με κατάπληξη όμως είδα στη Βικιπαίδεια εκτενές λήμμα για την παιδοφιλία, χωρίς την παραμικρή μνεία της παιδεραστίας.) 

* «Άλκηστι!» απευθύνεται σε διαγωνιζόμενη του Μάστερ Σεφ ένας κριτής. «Άλκηστις, με σίγμα» διορθώνει εκείνη. «Μα, είναι κλητική. Ω Άλκηστι!» επιμένει ο κριτής, «Άλκηστις, γιατί ακούγεται πιο φινετσάτο» επιμένει κι εκείνη.

Δεν το βάζει κάτω ο σεφ: «Μα δεν είναι η Άλκηστις, της Αλκήστιδος, τη Αλκήστιδι, την Άλκηστιν, ω Άλκηστι;» «Δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό, κι ούτε μ’ ενδιαφέρει…» έκλεισε το θέμα η λάτρις του σίγμα –που έτσι κι αλλιώς, μάλλον άκλιτο το εννοούσε το όνομά της, όπως πολλοί σήμερα. (Ο Τιμολέων, του Τιμολέων, τον Τιμολέων ήταν ο περσινός νικητής του ίδιου διαγωνισμού.)

Η αλήθεια είναι πως υπάρχει και ο τύπος με σίγμα στην κλητική, όμως το θέμα δεν είναι αυτό, το «λάθος» δηλαδή ή το «σωστό». Το θέμα είναι πως από παλιά είχε εξομαλυνθεί και αυτών των ονομάτων η κλίση: η Άλκηστη, της Άλκηστης· η Άρτεμη, της Άρτεμης κ.ο.κ. Κι όταν λέω «εξομαλυνθεί», δεν εννοώ έπειτα από εισήγηση κάποιων ειδικών, αλλά με τον τρόπο που αυτορυθμίζεται εξελισσόμενη η γλώσσα.

Τώρα το ζητούμενο είναι το «πιο φινετσάτο». Όταν δεν είναι, όπως συνήθως και συνειδητά πλέον, η παλινόρθωση της χαμένης λογιότητας.

* Το σκληρό τίμημα: Ό,τι και με την Άλκηστις, σε πρωτοσέλιδο εφημερίδας τώρα, διαβάζουμε τον κύριο τίτλο: «Εν αναμονή της… Ωκεανίς» (Ο Λόγος, 22/2).

Και την επομένη(23/2), με μικρότερα γράμματα: «Από σήμερα και μέχρι αύριο η χώρα βρίσκεται στον κλοιό της “Ωκεανίς”».

Δεν είναι τόσο απλό όσο ότι «τα μεταξωτά βρακιά…». Είναι η διαρκής –και πανηγυρική– επιβεβαίωση ότι η γλώσσα αυτορυθμίζεται, όπως είπα πιο πριν, και κατά κανόνα δεν ανέχεται τζάμπα ανομοιομορφίες, πισωπατήματα και τσαμπουκάδες.

Και γλώσσα είναι πάντοτε, ως γνωστόν, οι χρήστες της. Όχι βεβαίως κατά τα κέφια και τις ιδεοληψίες του ο καθένας, αλλά σαν γλωσσική κοινότητα.

* Άκλιτα, γιατί όχι; Δεν εννοώ να προβοκάρω, όμως κάνω συχνά τη σκέψη πως όσο εντονότερη γίνεται η τάση για λογιότερη γλώσσα, κυρίως με επανεισαγωγή αρχαϊκών τύπων (βλ. και της Θεανούς), με αναστροφή τής έως τώρα εξελικτικής πορείας της γλώσσας, τόσο περισσότερα θα είναι τα λάθη·

τα λάθη, ο κύριος όγκος των λαθών, που γίνονται στα κενά, στις μαύρες τρύπες του συστήματος.

Και τότε μπορεί να είμαστε μπροστά σε ενδεχόμενη γλωσσική αλλαγή. Την ακλισία, εν προκειμένω στα αρχαιόκλιτα. Έχει προηγηθεί η Χάρις Αλεξίου, της Χάρις Αλεξίου, με μόνο εναλλακτικό τύπο: της Χαρούλας Αλεξίου! Ή όπως λ.χ. το τριπλούν άλμα, που αρνήθηκε να γίνει τριπλό, κι έμεινε έτσι άκλιτο: το τριπλούν, του τριπλούν.

Και; Σάμπως δεν ζούμε με πλήθος άκλιτα; Και δεν εννοώ το πιο πρόσφατο κι όμως παλιό σάντουιτς ή το τραμ.

Αλλά το από αιώνες Πάσχα που πλησιάζει. Και που δεν προσαρμόστηκε ποτέ στο κλιτικό σύστημα, όσο πρόσφορο κι αν εμφανίζεται.

Κι αυτό κι αν είναι εγγεγραμμένο στο γλωσσικό ντιενέι μας, στις βαθύτερες παραδόσεις και την καθημερινή ζωή μας.

Η μαγεία της γλώσσας.

buzz it!