19/1/19

Ευφρανθώμεν, αδελφοί!

(Εφημερίδα των συντακτών 19 Ιαν. 2019)




* Ζήτω, Γιούπι, Ουρά, Γουάου, επιτρέψτε μου να πανηγυρίσω, στο περιθώριο των δραματικών, οφείλω να πω, αλλά μόνο κωμικών μου ’ρχεται στη γλώσσα μου, στιγμών που ζούμε.

Για την ακρίβεια να σταθώ στην κωμική πλευρά του τσίρκου, όπως εμφανίζονται πια απαξάπαντα τα αντιπολιτευτικά κόμματα. Που θα τα συνοδεύει εσαεί (λέμε τώρα, σαν να μην ξέρουμε την εθνική μας αμνησία) η τυχοδιωκτική στάση τους στο Μακεδονικό.

Είπα να πανηγυρίσω λοιπόν για την έκπτωση του Πάνου Καμμένου από τον θρόνο του συγκυβερνήτη, τα μαγείρεψαν ή δεν τα μαγείρεψαν με τον Τσίπρα, αδιάφορο εδώ.

Να πανηγυρίσω για την απαλλαγή όχι τόσο από τα ξύλινα καφάσια του με το κόκκινο χαλί στην παραλία της Σαλαμίνας, για την επέτειο της ναυμαχίας με τους Πέρσες, ή την προαγωγή της Μπουμπουλίνας σε υποναύαρχο. Και τις πλήθος άλλες γραφικότητες μεν, όμως με ακροδεξιό και πάντως στρατοκρατικό φορτίο όλες τους –στρατιωτικές στολές, εξτρά παρελάσεις, εικονολατρίες κτλ.

Όσο από τον ωμό, και μάλιστα επιδεικτικό, εκβιασμό που ασκούσε κάθε τόσο, ακόμα κι αν ήταν τζάμπα μαγκιά και χαχόλικοι λεονταρισμοί: τη ρίχνω την κυβέρνηση, υπόσχεση στον αρχιεπίσκοπο, αύριο, τώρα, χτες, καλά, σε λίγο.

Αυτό ήταν το όντως σκάνδαλο με τον επαγγελματία εκβιαστή Καμμένο, ο βαθύς αμοραλισμός, θαρρείς συστατικός της «προσωπικότητάς» του –καμιά φορά είναι πολύτιμα τα εισαγωγικά.

* Διευκρινίσεις, για να μην κοροϊδευόμαστε: Πίστεψα εξαρχής και πιστεύω ακόμα πως ήταν μονόδρομος η συγκυβέρνηση με τον Καμμένο. Αφού έτσι κι αλλιώς κανένας άλλος δεν προσφερόταν να λερώσει το καθαρό του κούτελο, συνεργαζόμενος με τον Τσίπρα.

Όμως, ήταν βαρύ το τίμημα, ασήκωτος ο εξευτελισμός και η καταισχύνη.

Από την άλλη, πιστεύω και επιμένω και το γράφω για πολλοστή φορά, η απολύτως εύλογη κριτική για τη συνεργασία αριστερού κόμματος με εθνικιστικό και γενικότερα ακροδεξιό κόμμα μόνο από τα αριστερά μπορεί να προέρχεται, μόνο ανάμεσα σε αριστερούς νοείται.

Αλλιώς, θυμόμαστε, ελπίζω, ακόμα, ότι η πρώτη συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά και το πανηγυρικό ξέπλυμά της έγινε, χωρίς μάλιστα ουσιαστικό λόγο, από το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, που αγκάλιασε, μαζί και με τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη.

Κι έκανε μάλιστα υπουργούς Βορίδη και Άδωνη. Η αρχή του Τσίρκου.

Είπαμε όμως, εθνική αμνησία. Και προπάντων θράσος.

* «Χανόμαστε ως έθνος. Χάνουμε τη γλώσσα μας, καταρρέουν οι αξίες. Ζούμε την εποχή της εκπούστευσης του έθνους. Κίναιδοι και σπεκουλαδόροι διευθύνουν τη χώρα. Δεν υπάρχουν πολιτικοί άνδρες. Δεν έχουμε σχέδιο αντιμετώπισης της Τουρκίας, της Αλβανίας, που θα γίνει ιταλικό προτεκτοράτο, δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τους Σκοπιανούς, ούτε τους Βούλγαρους. Γεμίσαμε σατανιστές και ναρκομανείς.»

Ο Σαράντος Καργάκος αυτά, στην πρώτη δημόσια εμφάνιση του διαβόητου Δικτύου 21 (βλ. Ιός 20.12.1997).

Ο αντικομμουνιστής και αντιεβραίος, και με δική του ομολογία εθνικιστής. Γκουρού της ακροδεξιάς, η οποία έκανε σημαία της π.χ. το συγκεκριμένο απόσπασμα (με την προσθήκη, κάποια στιγμή, πλάι στην «εκπούστευση», και της «εκπουτάνευσης»).

Απόσπασμα που αποτέλεσε και «επιχείρημα» του Κασιδιάρη στη Βουλή, όταν συζητιόταν η παιδοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια.

Όμως οι νεκρολογίες, αναπαράγοντας κατά κανόνα δικό του αυτοβιογραφικό, σταμάτησαν σχεδόν όλες στην «αντιχουντική» του στάση.

* Δηλαδή το βιογραφικό αίφνης του Χρύσανθου Λαζαρίδη θα σταματάει στον Ρήγα και στο Πολυτεχνείο, ή πάντως πριν από τη θητεία του στο πλευρό του Σαμαρά;

Αν και, πριν από μερικά χρόνια, σε ολοσέλιδη παρουσίασή του στην Καθημερινή, το βιογραφικό του είχε μια τρύπα 8 χρόνων, από το 1974 ώς το 1982. Ήταν η περίοδος της ιστορικής Β’ Πανελλαδικής, που ιδρυτικό της μέλος ήταν ο Λαζαρίδης.

Τη ζωή του όμως έχει το δικαίωμα να την αξιολογεί ο ίδιος ο Λαζαρίδης, ενώ του Καργάκου τώρα τη γράφουμε εμείς. Μισή.

Νέα Ιστορία!

buzz it!

12/1/19

Η Ειρεσιώνη και η μελάμπεπλος νύχτα

(Εφημερίδα των συντακτών 12 Ιαν. 2019)


Φάνης Ι. Κακριδής (1933-2019)

* Με δανεικές ευχές να υποδεχτούμε το νέο έτος: «Τρυφερή αύρα διαπερνά τις χορδές της ψυχής. Ψιθυρίζει το τραγούδι της νέας χρονιάς. Οι νευρώνες και η καρδιά πάλλονται στους ρυθμούς αισιοδοξίας με ένα ατέλειωτο μυστικό χαμόγελο στα χείλη [...]».

Και με παλιότερες, γιατί όχι: «Ο νέος χρόνος στα όνειρά μας καταδύεται, στην κορυφή των κυμάτων αγωνιστικά τα ξεδιπλώνει, μαχητικά, αγαπησιάρικα. Ο νέος χρόνος την ελπίδα μας αγκαλιάζει και εύχεται ευτυχισμένο το 2018 [...]»

Ή πάλι: «Σφιχτά στην αγκαλιά τα όνειρα κρατήστε, γέφυρα από λουλούδια στο ’17 να τα περάσει, γλυκιά πραγματικότητα να γίνουν [...]»

Νίκος Κοτζιάς, ένα Νόμπελ που πάει χαμένο.

* Την «Ειρεσιώνη», «ελαία [στολισμένη] με έριον (μαλλάκι) και καρπούς», αντί για έλατο, και άλλα «πανάρχαια» έθιμα δίδαξε στα παιδάκια το Τσαρλατανείο Ελληνική Αγωγή. Μαζί με ευχές στα αρχαία ελληνικά, αλλά εγώ θα σταθώ στα έθιμα τα παραδοσιακά, κατά τον Σχολάρχη Άδωνη.

Αφήνουμε για την ώρα το μέγα ερώτημα, στα πόσα τέρμινα αποκτάει τα διπλώματά της η παράδοση, ερώτημα με το οποίο ήρθαμε αντιμέτωποι πριν από μερικά χρόνια, όταν πάλι απειλήθηκε το ξενόφερτο χριστουγεννιάτικο δέντρο από το κίνημα των καραβακιστών, που ήθελαν να επιστρέψουμε στο αγνό μας καραβάκι.

«Ειρεσιώνη» λοιπόν η παράδοσή μας, όμως τότε πάει και το (κατά πολύ νεότερο) πολυτονικό του Άδωνη, ο οποίος πρέπει τώρα να μάθει στα παιδάκια να γράφουν, όπως οι αρχαίοι του, δίχως τόνους, εννοείται, και όλο κεφαλαία, και με κολλημένες τις λέξεις.

Και, πάλι εννοείται, πάνω σε ξύλινες πινακίδες αλειμμένες με κερί. Αφού είναι μικρά ακόμα, για να σκαλίζουν με καλέμι και σφυρί σε μάρμαρο απάνω.

* Δικηγόρος επειγόντως, νομομαθής, κάτι. Να μας συμβουλέψει, αν μπορούμε να τον λέμε ψεύτη πια τον άγιο Πειραιώς, ή θα μας έρθει πάλι αγωγή, εκατομμυρίων κατά προτίμηση;

Το θυμάστε το θέμα μας, ο άγιος που είχε συνάντηση από Οκτώβριο με τον Μητσοτάκη. Κι είπε πως ήταν για να του επιδώσει πρόσκληση για τα Θεοφάνια, όπως καλούνε πάντα στο λιμάνι αρχιεπίσκοπο, πρόεδρο δημοκρατίας, πρωθυπουργό και αξιωματική αντιπολίτευση.

Κι ούτε ένας απ’ τους άλλους δεν προσκλήθηκε εντέλει αυτοπροσώπως, ούτε και πήγε, εκτός ίσως απ’ τον αρχιεπίσκοπο, που πάντως ούτε αυτός πήγε.

Όχι πως το πιστεύω, όμως μακάρι να σήμαινε κάτι η αποχή όλων αυτών. Τουλάχιστον του μείωσε τη λαμπρότητα του αγίου.

* Οι υπότιτλοι της εβδομάδας. Εύγε στο κανάλι της Βουλής, που ενέταξε στο πρόγραμμά του όπερα του Τζον Άνταμς, τον αριστουργηματικό Ντόκτορ Ατόμικ.

Που όμως το λίγο παραπάνω ποιητικό και φιλοσοφικό λιμπρέτο του (εξάλλου περιέχει αποσπάσματα Μπωντλαίρ, Τζον Ντον κ.ά.) έδωσε φτερά στον μεταφραστή:

Και τι «μελάμπεπλος νύχτα», τι «αναδύουν τα μαλλιά σου», τι «τα «λόγια [που] μπορούν να μιθριδατίσουν τους άντρες με φόβο», ενώ «το πρόγραμμα ταλανίζεται» και πλείστα άλλα, καταιγισμός!

Βοήθεια!

* Κι άλλος αποχαιρετισμός. Στον κλασικό φιλόλογο, συγγραφέα, μεταφραστή αρχαίου δράματος Φάνη Ι. Κακριδή. Γιος του κορυφαίου κλασικού φιλολόγου Ιωάννη Θ. Κακριδή, γιος και όχι «υιός» όπως τον νεκρολόγησε η Καθημερινή, με τη σιγουριά πως δεν τη διαβάζει πια, να την πάρει και να τη σηκώσει. Έτσι άκαμπτος, ανυποχώρητος, που ήταν, ακατάβλητος στο μέτωπο του Γλωσσικού, παλιού και νέου. Μαζί με το ανεξάντλητο χιούμορ του, και τον σκληρό, όταν έπρεπε, σαρκασμό του.

Είχα την τύχη να τον γνωρίσω, μαζί με τόσους άλλους σπουδαίους, στα δεκαοχτώ μου, στο μεγάλη σχολείο, την εγκυκλοπαίδεια «Ελλάς-Μπριτάνικα» που δεν εκδόθηκε ποτέ. Ξαναβρεθήκαμε στις εκδόσεις του ΜΙΕΤ, όταν μετέφρασε την Κωμωδία του Αριστοφάνη του Ντόβερ κι είχα εγώ την επιμέλεια.

Διατηρήσαμε κάποια επικοινωνία, ανταλλάσσοντας, σαν σε πιγκ πογκ, νεολογισμούς σε -ποίηση, όταν ανθούσε το είδος και βρεθήκαμε με κοινό χόμπι την αποδελτίωσή τους: «αφηρημενοποίηση των προβλημάτων» μου έστελνε αυτός, «αποοιδιποδοποίηση της φύσης» του ανταπέδιδα· «δυσμενοποίηση των στόχων» αυτός, «αποσυνειδησιοποίηση των φοιτητών» εγώ. Ή τις γενικές: «των χηνών» εκείνος, «των πιτών» εγώ· «το κλείσιμο των καλπών» ο ένας, «ο κόσμος των προπαγανδών» ο άλλος, κ.ο.κ.

Πάει και το ωραίο μας πιγκ πογκ. Στο καλό, Φάνη.

buzz it!

5/1/19

Ζητείται ρατσιστής

(Εφημερίδα των συντακτών 4 Ιαν. 2019, εδώ με μικροπροσθήκες)


* Ο Γιάννης Ζουγανέλης δεν είναι ρατσιστής, όπως και η συντριπτική πλειονότητα ημών των Ελλήνων. Αφού πήγε και εθελοντής. Όταν όμως ένας (1) μετανάστης τού γύρισε πίσω τη σαλάτα, φωνάζοντας «χούμους», ο Ζουγανέλης του την έφερε στο κεφάλι. Και το βρήκε τόσο χαρακτηριστικό αυτό το ένα (1) περιστατικό (που θα μπορούσε να ήταν και περισσότερα!), που βγαίνει και το διατυμπανίζει.

Μαζί με το πόρισμά του πως «ο Έλληνας μετανάστης δεν έχει καμία σχέση με τους μετανάστες που βλέπουμε εδώ πέρα και φιλοξενούμε εμείς». Που «μας πατάνε το κεφάλι μέσα στο σπίτι μας»!

Με ποιον Έλληνα μετανάστη συγκρίνει άραγε ο Ζουγανέλης; Με τον σημερινό, που έφυγε πάντως όχι από φωτιά πολέμου κι από μαχαίρι, και πάντως καλοταϊσμένος, έστω μέχρι χτες, και καλοσπουδαγμένος, και πήγε σε χώρες αχρεοκόπητες και αξεχαρβάλωτες, και βρήκε υποδομές, δουλειά και φυσικά μισθό που δεν υπήρχε εδώ;

Με τον παλιό, που έφευγε σε δραματικότερες συνθήκες απ’ ό,τι ο σημερινός, αλλά και πάλι όχι σαν των ξένων; Και πήγαινε, άλλος «λαθρομετανάστης», σε χώρες επίσης αναπτυγμένες, και κατακτούσε τις πρωτιές σε δημόσιους πίνακες εγκληματικότητας;

Ή με αυτόν που έκανε προκοπή, όμως δεν ζούσε φυλακισμένος σε Αμυγδαλέζες και σε Μόριες, με το γκλομπ του αστυνομικού στην πλάτη και τη σαλάτα του Ζουγανέλη στο κεφάλι;

Δύσκολο πράμα η Ιστορία, κι ακόμα δυσκολότερο ο νους κι η σκέψη.

(Για τη σχετική μήνυση πάντως που του έγινε του Ζουγανέλη, με το συμπάθιο, έχω επιφυλάξεις.)

* «Λευτεριά και ρωμιοσύνη είναι αδέρφια δίδυμα», μπέρδεψε πρόσφατα ο Σαμαράς τον Γιώργο Κατσαρό με τον Θεοδωράκη. Ωραία γελάσαμε· εγώ όμως ήθελα να σταθούμε στον Κατσαρό, της «λευτεριάς και ρωμιοσύνης»: Για να θυμηθούμε κυρίως τον συνθέτη του Ύμνου της 21ης Απριλίου, και του ακόμα πιο ύμνου, της «Κυρα-Γιώργαινας», σήματος μιας ολόκληρης εποχής, της χουντικής, και δείγμα του αθλιότερου είδους τραγουδιού που κυριαρχούσε τότε.

Να τα θυμόμαστε, λέω, πριν του δοθεί κάνα Ηρώδειο, όπως φέτος στον Βοσκόπουλο, μαζί με σαλόνια και ολοσέλιδα στις εφημερίδες μας.

Αλλά για το γενικότερο συνθετικό ύψος του εν λόγω, αξίζει να αναζητήσετε π.χ. αυτήν τη «λευτεριά και ρωμιοσύνη»: «Μάνα μου, κρύψε το σπαθί» είναι ο τίτλος, ένα ανεκδιήγητο ταρατατζούμ, κιτς που καταλήγει σ’ ένα χαζοχαρούμενο κρεσέντο λαλα λαλα λαλα… Το επίπεδο της σύνθεσης υπογραμμίζεται από την ανάλογη ερμηνεία της Μαρινέλας.

Και μόνο το «Πήραμε τ’ Αργυρόκαστρο», του ίδιου συνθέτη, με την ίδια ερμηνεύτρια, το ξεπερνά σε γελοιότητα, κι αυτό όλο λαλα λαλα λαλα, «Πήραμε τ’ Αργυρόκαστρο / και πάμε... και πάμε και πάμε παραπέρα / τύραννοι δε γλιτώνετε / αέρα... αέρα, αέρα... αέρα».

* Έχει και η «Επιστολή» του Θεοδωράκη «λαλάλα λάλα λαλαλά», από Τα τραγούδια του αγώνα, σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, η μέρα με τη νύχτα φυσικά, έτη φωτός από του Κατσαρού, κι ας μην είναι από τα δυνατότερα του Μίκη.

Την άκουσα τούτες τις μέρες, σε μαγνητοσκοπημένη συναυλία για τον Μίκη από το Μέγαρο, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας, υπερπαραγωγή με 300 χορωδούς, με συμπαθέστατο πάντως αποτέλεσμα.

Στην «Επιστολή» λοιπόν, ένας καμαρωτός βαρύτονος τραβούσε την πρώτη συλλαβή του «λαλάλα»: «λάι-λαλα», δίνοντας πανηγυριώτικο τόνο, θαρρείς γλέντι σε κρασοπουλειό, σε απέραντη ευθυμία. Που απλώθηκε στην αίθουσα, που κρατούσε τον ρυθμό κάποιου τραγουδιού του οποίου λες και δεν καταλάβαινε τα λόγια.

Που είναι γράμμα του εξόριστου στην οικογένειά του![1]

Άλλη γλώσσα δηλαδή, άλλες εποχές, ξεχασμένες ακόμα κι απ’ όσους τις έζησαν...

* Στην ίδια συναυλία, στο υπέροχο «Άνοιξε λίγο το παράθυρο» από το Ένας όμηρος, στον στίχο «Από τους μπάσταρδους τους ξένους κρύψε, καλή μου, το χάλι σου» ο ναρκισσευόμενος μαέστρος γύρισε στο κοινό, έδειξε με νόημα την τραγουδίστρια την ώρα που έλεγε «τους μπάσταρδους τους ξένους» και ζήτησε να χειροκροτήσουν!

Όπερ και εγένετο. Και εγένετο δηλαδή αντίστασις, στη Μέρκελ υποθέτω, τον Γερούν, τον Σόιμπλε, κτλ.

* Θεόδωρος ο Θόδωρος Αντωνίου για πολλά μέσα, τώρα με τον θάνατό του. Ο γνωστός ανόητος αλλά και ασεβής εδώ γλωσσικός ευπρεπισμός.

Δεν πάει καιρός εξάλλου που αποχαιρετήσαμε τον γλύπτη Θόδωρο, ο οποίος έκανε διεθνή καριέρα με το μικρό του όνομα, ακριβώς Θόδωρος: «Θεόδωρος» ξανά οι ευπρεπιστές (ή απλώς αδαείς…)!

Άλλος που δεινοπαθεί, ακόμα και στο στόμα οικείων του, ο Μίνως Βολανάκης: του Μίνου Βολανάκη ήταν πάντα (όπως και του Μίνου Αργυράκη). Τώρα: του «Μίνωα», ή καλύτερα: του «Μίνωος», πάλι οι σοβατζήδες της γλωσσικής ευπρέπειας.

Που έχουν δουλειά μπροστά τους. Μερικές ιδέες: Κωνσταντίνος ο Κώστας, άκου Κώστας!, Καρυωτάκης, ή κι ο Κωστής Παλαμάς, και Οδυσσεύς ο Ελύτης.

Κοντός ψαλμός…, φοβάμαι.



[1] Διαμαντάκι οι στίχοι του Μάνου Ελευθερίου:

Είμαι καλά, πολύ καλά, για σας το ίδιο επιθυμώ.
Σ’ όσους ρωτούν, δώστε φιλιά, δώστε θερμό χαιρετισμό.

Το δέμα το ’λαβα προχτές, μα μην ξοδεύεστε πολύ.
Σαν πόρτες ήταν ανοιχτές κοντά σας όλη μου η ζωή.

Αύριο φεύγουν οι μισοί κι εμείς πηγαίνουμε γι’ αλλού
μπορεί στεριά, μπορεί νησί, ας γίνει θέλημα Θεού.

buzz it!

30/12/18

Μακεδονία και χαλκεία

(Εφημερίδα των συντακτών 29 Δεκ. 2018)


Θόδωρος Αντωνίου (1935-2018)

* Μαζική λοβοτομή. Ανήμερα Χριστούγεννα πετυχαίνω στην τηλεόραση συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων για τα παιδιά της Παιδογκολογικής Μονάδας του ΑΧΕΠΑ. Δεν στάθηκα πολύ, αν και έμοιαζε σοβαρή η προσπάθεια –και σίγουρα ιερός ο σκοπός. Σε επόμενο γύρο πετυχαίνω το φινάλε: ορχήστρα, πολυμελής χορωδία, και οι τέσσερις σολίστ, όλοι μαζί παίζουν και τραγουδούν, μεγαλόφωνα και πανηγυρικά, ενώ το κοινό μοιάζει να εκστασιάζεται αποκάτω, το «Μακεδονία ξακουστή»!

Προτού προλάβω να συνέλθω, ακολούθησε, με όρθιο τώρα το κοινό, ο Εθνικός Ύμνος!

Λίγες μέρες πιο πριν, στη Βοστώνη, στον αγώνα μπάσκετ Σέλτικς και Μπακς, ομογενείς με παραδοσιακές στολές χόρεψαν στο ημίχρονο, προς τιμήν του Αντετοκούνμπο, ξεσηκώνοντας όλο το γήπεδο, το «Μακεδονία ξακουστή»!

Λοβοτομημένες γενιές δημιουργούμε. Και το θέμα δεν είναι πια μόνο η ακροδεξιά με τους μπλε και μαύρους κόκκους, όσο η κεντροτάδε δημοκρατία της ΝΔ και η κεντροδείνα δημοκρατία αλλά και ο ταχασοσιαλισμός του ΚΙΝΑΛ.

Μαζί και οι άφωνοι και οι πετρωμένοι της ψήφου «παρών».

* Ψεύτης; Άπαγε! Τέταρτο τώρα Σάββατο, θα απαύδησε ο αναγνώστης, που η στήλη μετράει αντίστροφα τον χρόνο: Από τα τέλη Οκτωβρίου που ο άγιος Πειραιώς είχε τετατέτ με Μητσοτάκη στα κεντρικά της ΝΔ. Κι όταν του έγραψαν για κολιγιές ενόψει, τότε, του συμφώνου εκκλησίας-κράτους, άστραψε και βρόντησε, παλιά του τέχνη, πως είχε πάει να καλέσει την αξιωματική αντιπολίτευση στον αγιασμό των υδάτων τα Θεοφάνια!

Από τότε περιμένουμε να πάει να καλέσει και τον πρωθυπουργό, γιατί δεν διανοούμαστε να πιστέψουμε πως ψεύδεται έτσι ασύστολα ένας άγιος.

* Φέικ νιουζ. Αλλιώς είναι τα πράγματα, μοιραία, με μη αγίους. Έτσι, o κ. Κ. Κουτσουρέλης, συγγραφέας που τύλιξε σε μερικές κόλλες χαρτί ολοσούμπιτο τον Καβάφη, απόστολος του πολυτονικού και οχτρός της πολιτικής «κορρεκτίλας», έγραφε στο φέισμπουκ του Κεντρωτή τι κουμάσι είμαι, ο μπήξος και ο δείξος εγώ.

Και μαζί με τα διάφορα γράφει και ότι: «Στον Παναγιώτη Κονδύλη κοκκορεύτηκε (!) κάποτε ότι δεν τελείωσε πανεπιστήμιο. Και το 'χεις για τίτλο τιμής; του απάντησε εκείνος» (το θαυμαστικό δικό του).

Γιά δες. Και τον Παναγιώτη Κονδύλη δεν τον ήξερα ούτε κατ’ όψιν!

Άλλωστε, όχι δεν τέλειωσα πανεπιστήμιο, αλλά καν λύκειο! Και τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει όντως να κοκορεύομαι.

Σε άλλο σίριαλ, με κάτι «ετυμολογίες» του Κιμούλη, μαζί με τους πλείστους όσους έσπευσαν να του υποβάλουν τα σέβη τους, τσουπ και ο παρουσιαστής σε κρατικό κανάλι Ανδρέας Ροδίτης. Που είχε προβάλει σε εκπομπή του ένα φιλόδοξο «ετυμολογικό» πόνημα.

Που η συγγραφέας του μας δηλώθηκε φοιτήτρια του Τσαρλατανείου «Ελληνική Αγωγή» του Άδωνη, και εξέδωσε το πόνημά της στις εκδόσεις του Πλεύρη και το παρουσίασε σε σειρά με τίτλο «Γνήσιοι Έλληνες». Αυτά τα εύγλωττα ρεάλια μετέφερα, χωρίς άλλον χαρακτηρισμό για την ιδεολογική της ταυτότητα. Πόσο μάλλον του παρουσιαστή.

Που βγήκε ωστόσο κι είπε πως τον είπα χρυσαυγίτη!

Ε, δεν τα λες παραδρομή αυτά. Ψέματα απροκάλυπτα είναι, κοινώς απατεωνιά.

* Πάει και ο Θόδωρος Αντωνίου, από τους διαπρεπέστερους συνθέτες διεθνώς. Πλήρης ημερών, δεν ξέρω· αφού, όσο αποχαιρετούμε ανθρώπους γνωστούς μας από παλιά, απ’ τα εφηβικά μας εν προκειμένω, ακόμα και τα 83 δεν μας φαίνονται πολλά.

Έφυγε έστω πλήρης ημερών, αλλά κυρίως με πλήρη, πλουσιοπάροχη αναγνώριση του έργου του, επάξια τιμημένος.

Γιατί είχε αρχικά αδικηθεί, κατά κάποιον τρόπο, ο Αντωνίου. Όταν είχε κι αυτός να αναμετρηθεί με τον Γιάννη Χρήστου. Που ξεχώριζε ούτως ή άλλως από τον φιλοσοφικό προσανατολισμό της απόλυτα προσωπικής μουσικής του. Και που με τον πρόωρο και άγριο θάνατό του σε τροχαίο το 1970 πέρασε αμετάκλητα στη σφαίρα του θρύλου.

Δούλεψε όμως σκληρά ο Αντωνίου. Και τη βρήκε τη μουσική του. Και κατέκτησε τη θέση που του άξιζε, αφήνοντάς μας και πλουσιότατο σε όγκο έργο. Στο καλό, Θόδωρε.

* Ο κύκλος της ζωής. Όμως πρέπει και να ευχηθούμε Καλή, Καλύτερη Χρονιά. Ή, δεν αντέχω στον πειρασμό: «Ευχόμεθα όλβιον είναι», όπως εύχονται στο Τσαρλατανείο.

Αίσιο και ευτυχές, εν πάση περιπτώσει. Υγεία και γαλήνη.

buzz it!

22/12/18

Κουσούρια και κουσούρια

(Εφημερίδα των συντακτών 22 Δεκ. 2018)


όμως η δικιά μας Μπαρτσελόνα μεταφράζει κιόλας




* «Η σάτιρα στηρίζεται στο κουσούρι» είπε ο Σεφερλής. Και κουσούρι είναι για τον Σεφερλή, πέρα από το γνωστό κι απ’ τον Χριστόδουλο σεξουαλικό, οτιδήποτε διαφορετικό, ακόμα και σε κιλά ή σε μπόι!

Έτσι, «στις επιθεωρήσεις του [...] χλευάζει τις γυναίκες, τους γκέι, τους ξένους, τους υπέρβαρους, τους διαφορετικούς», κατέγραψε τα αυταπόδεικτα η Έλενα Ακρίτα.

Και ξέσπασε σάλος μέγας, απείλησε και με μήνυση ο θιγμένος, κι έσπευσαν παρατρεχάμενοι και άλλοι, μέχρι κι ο Χωμενίδης, να τον υπερασπίσουν, τον μεγάλο, λέει, κωμικό.

Μεγάλος πώς; Με τη βούλα του Κώστα Γεωργουσόπουλου. Ο οποίος και μας ενδιαφέρει περισσότερο εδώ, όχι ο Σεφερλής.

Όμοιος ομοίω, θα πείτε. Όχι μόνο στον σεξισμό, τον ρατσισμό, την ομοφοβία και την πάσης φύσεως χυδαιότητα, που διανθίζει συχνά τα κείμενα του Κ. Γεωργουσόπουλου.

Αλλά και στο χιούμορ: «Η αγορά είναι κοινή κι έχει μουνί σαν ραβανί κι όποιος πειράξει του λαού το ραβανί τον περιμένουν μαύρα χρόνια στη στενή»: Αριστοφάνης, Αχαρνείς, διά ποδός Γεωργουσοπούλου.

* «Ξέρεις ποιος είμ’ εγώ, ρε;» Ξόδεψα τη μισή στήλη μου την περασμένη φορά, για θέμα που ελάχιστους ενδιαφέρει, μια απάντηση που έστειλα στον Αναγνώστη για τον κ. Γαραντούδη, πάντα με θέμα τον εξευτελισμό του Χειμωνά, και δεν την έβλεπα επί έναν μήνα να δημοσιεύεται. Μου έστειλε τώρα λινκ ο υπεύθυνος του περιοδικού, με το σχόλιό μου και ανταπάντηση του κ. Γαραντούδη. Ευχαρίστως να δεχτώ πως έφταιγε η τύφλα μου, και να τελειώνουμε με το σίριαλ πια.

Που ουσιαστικά το τελειώνει ο κ. Γαραντούδης, αφού δεν είμαι, λέει, όπως αυτός, νεοελληνιστής φιλόλογος κτλ. Επειδή και στο πρώτο του κείμενο ξαναρωτούσε ο κ. Γαραντούδης μα ποιος είμαι και τολμώ και τον κρίνω, παίζω για λίγο το γελοίο του παιχνίδι, κι ας είναι όλη η ντροπή δικιά μου:

Με το συμπάθιο, κ. Γαραντούδη, αλλά πολύ προτού φτάσετε εσείς τα 30 χρόνια της καριέρας σας, όπως τα μετράτε, επιστήμονες κατά πολύ ειδικότεροί σας μίλησαν δημόσια και έγραψαν δημόσια για τη δουλειά μου. Ανάμεσά τους και ο Γ. Σαββίδης, για το έργο του οποίου μου κάνατε ολόκληρο μάθημα στο πρώτο σας κείμενο.

* Η Μπαρτσελόνα. Καλύτερα όμως από τον κ. Γαραντούδη, που δεν μιλάει με μη ειδικούς, το διατύπωσε ο κ. Κεντρωτής, πως δεν κατεβαίνει σε αγώνα κοτζάμ Μπαρτσελόνα με την Τραχανοπλαγιά!

Όμως ούτε στην καθηγήτρια Μαρία Παπαδήμα, που έγραψε για τα όσα τράβηξε στα χέρια του ο Μπωντλαίρ, καταδέχτηκε να απαντήσει, να σχολιάσει, να αντικρούσει. Ίσως και επειδή κάποια στιγμή κατάλαβε, ή του το επισήμαναν καλοί του φίλοι, πως, όποτε απάντησε, εκτέθηκε ανεπανόρθωτα και πολλαπλώς!

Ανέλαβε έτσι να απαντήσει με δισέλιδο σχεδόν ο εκδότης του, μοιραία όχι επί της ουσίας αλλά μ’ ένα αναλυτικό βιογραφικό του μεταφραστή του, που τόσο τόσοι τον ανυμνούν. Νέα ήθη.

* Και οι πόρνες. Νέα όντως ήθη, αν, με αφορμή και την κ. Παπαδήμα, θυμηθούμε πως ούτε ο κ. Μπλάνας απάντησε ποτέ επί της ουσίας, ούτε για την τάχα απ’ τα ρωσικά μετάφραση του Γκρόσμαν (Ζωή και πεπρωμένο) ούτε για την αυτοσχεδιαστική συχνά μετάφραση των αρχαίων (καμία σχέση πάντως εδώ με τον Κεντρωτή: έχει τουλάχιστον μια προφορικότητα, μια ποιητικότητα ο Μπλάνας): αφορισμοί και κουβεντολόι με την παρέα στο φέισμπουκ ή κάνα ιδιωτικό μανιφέστο, που το στέλνει ηλεκτρονικά στο κοινό του.

Και ειδικά για την κ. Παπαδήμα και την καθηγήτρια σλαβικών σπουδών Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, που είχαν αναδείξει την ιστορία με τον Γκρόσμαν, έκανε λόγο για «δύο πόρνες» οι οποίες… κτλ.

Διορθώνω: παλαιά ήθη.

* Και προπαντός ο άγιος. Όμως τι κάθομαι πάλι και ψειρίζω, όταν παραμένει ανοιχτή, χαίνουσα πληγή, αν πήγε ή δεν πήγε ή πότε θα πάει ο άγιος Πειραιώς στην Κουμουνδούρου ή στο Μαξίμου, να καλέσει αυτοπροσώπως και τον Τσίπρα στα Θεοφάνια, όπως μας είπε ότι πήγε, ότι γι’ αυτό πήγε, στον Μητσοτάκη, από Οκτώβρη μήνα.

Αυτή η αγωνία θα μας φάει, αφού αλλιώς θα ’ναι σαν να είπε ψέματα ο άγιος. Όπερ άτοπον. Και βλασφημία.

Καλά Χριστούγεννα στο μεταξύ.

buzz it!

15/12/18

Στόλισμα και ξαράχνιασμα - Γαραντούδεια

(Εφημερίδα των συντακτών 15 Δεκ. 2018)


Στόλισμα και ξαράχνιασμα

Είχαμε αρχίσει, την περασμένη φορά, με στολίδια για το χριστουγεννιάτικο δέντρο, πριν μας το απαγορέψει ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά την προφητεία Βορίδη. Να βιαστούμε πια, περνάνε οι μέρες. Είναι ώρα για την παραδοσιακή γενική καθαριότητα, ξαράχνιασμα κτλ. –ό,τι προλάβουμε πάλι.

* Ελλάς-Γαλλία-συμμαχία, σου λέει! Κολοκύθια στο πάτερο! Λόγια του αέρα! Καίγεται το Κολωνάκι του Παρισιού, όχι τίποτα Εξάρχεια, και μούγκα από δω. Τόση τεχνογνωσία, τόσους θεωρητικούς και αναλυτές, που έκαναν διδακτορικό με το 2008, να τους στέλναμε π.χ. κάναν Θεοδωρόπουλο, Κανέλλη, Δοξιάδη…, με το εξεγερσιόμετρό τους, τίποτα.

Μόνο η Σώτη Τριανταφύλλου έσωσε την παρτίδα. Με μια δισέλιδη σχεδόν ανάλυση στο μαρινάκειο Βήμα (9/12). Όπου τα ’βαλε όλα στη θέση τους, από το «επιλεγόμενο Σύστημα» ώς την «εθνοάρνηση» και προπαντός την «ισλαμοαριστερά»!

* «Επί δύο χρόνια ο Χ μηχανορραφούσε την εκδίκησή του», φρέσκος υπότιτλος από τον αμπελώνα του καναλιού της Βουλής (10/12).

Έχω ξαναγράψει για τους υπότιτλους στο κανάλι της Βουλής («μεταφράστηκε στα φαρισαϊκά», δηλαδή στα φαρσί, κ.ά.)· έχω γράψει και για κάποια απάντηση του καναλιού, ότι δεν φταίνε αυτοί, γιατί ψωνίζουν πακέτο, με τους υπότιτλους μαζί –πότε θα μάθουν τότε να ψωνίζουν;

Στο μεταξύ μου ’γραψε φίλη και συνάδελφος ότι «σε κάποιον Βέρντι οι ιαχές των πολεμιστών για τη νίκη αποδίδονταν “Βικτόρια, Βικτόρια”, σα να φώναζαν τη γειτόνισσα απ’ απέναντι». Ή την Μπέκαμ, λέω εγώ.

* Αριστεία. Η πιο in λέξη, λέξη φετίχ, μέχρι και τίτλος ηλεκτρονικής εφημερίδας έγινε (ακροδεξιάς, διόλου απροσδόκητο). Την ακούς, και σαν να βλέπεις μπροστά σου τον άλλο να χτυπάει με πείσμα, λύσσα πες, το πόδι κάτω, σαν παιδί που πήγαν να του αρπάξουν το παιχνίδι: αριστεία! αριστεία! αριστεία!, σε κάθε εκδοχή και παραλλαγή, πάντα το ίδιο ιλαρή.

Από πρόσφατο άρθρο, τυχαία: «Οι δημιουργοί των νησίδων αριστείας: Πέντε από τους 14 διεθνώς διακριθέντες Έλληνες επιστήμονες μιλούν στην Κ» (9/12),
«υπάρχουν νησίδες αριστείας στην ακαδημαϊκή κοινότητα» της Ελλάδας, «η στήριξη των νησίδων αριστείας», «να επιταχυνθεί ο τροχός της αριστείας στην Ελλάδα», κ.ά.

* Αυτά τα λίγα σήμερα, γιατί ακολουθούν «υποχρεώσεις», κι έτσι κι αλλιώς εμένα ο νους μου αλλού, σε κάτι που το έγραφα και την περασμένη φορά, και θα επανέρχομαι σταθερά κάθε Σάββατο. Ώσπου ν’ ακούσω πως ο άγιος Πειραιώς πήγε εντέλει και στην Προεδρία της Δημοκρατίας και στο Μαξίμου, να επιδώσει ιδιοχείρως την πρόσκληση για τα Θεοφάνια –και όχι μόνο στον Μητσοτάκη, από Οκτώβρη μήνα κιόλας, όπως ο ίδιος ο άγιος δικαιολόγησε την επίσκεψή του.

Να γαληνέψει κι εμένα η ψυχή μου, πως οι άγιοι ψέματα δεν λένε.


Γαραντούδεια

Ο κανιβαλίσας τον Χειμωνά κ. Γαραντούδης απάντησε σε δύο σχετικές επιφυλλίδες μου όχι, ως είθισται, στην εφημερίδα που τις δημοσίευσε, στο ίδιο δηλαδή αναγνωστικό κοινό, αλλά στην ασφάλεια δικού του χώρου, στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Ο αναγνώστης». Αφήνοντας κατά μέρος τα διάφορα παρελκυστικά του, έστειλα στο περιοδικό (5/11) μια απάντηση στην «ανοικτή επιστολή» του. Κοντά ενάμιση μήνα τώρα δεν δημοσιεύτηκε· ας μπει εδώ, για την ιστορία:

«Σε δύο επιφυλλίδες μου (Εφημερίδα των συντακτών, 29/9 και 6/10/18) σχολίαζα το αδιανόητο, εντέλει, να δημοσιεύει κάποιος (και μάλιστα σε εφημερίδα) ένα ξένο κείμενο, παραβλέποντας την τελική μορφή που θέλησε να του δώσει ο συγγραφέας του, με τις όποιες (ουσιαστικές, εν προκειμένω) διορθώσεις-βελτιώσεις επέφερε κάποια στιγμή: “Μην τον κοιτάτε καλοντυμένο· φορούσε τρύπιες κάλτσες” μοιάζει να λέει ο φιλολογικός εκδότης. Που μάλιστα δεν αγνόησε γενικά τις βελτιώσεις, αλλά τις έκρινε ο ίδιος και αποφάσισε ο ίδιος ποιες θα “κάνει δεκτές” και ποιες θα “απορρίψει”! Παραδίδοντας, ξαναλέω, το κείμενο σε ουσιωδώς διαφορετική μορφή από αυτή που θέλησε ο συγγραφέας.

»Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ που ο φιλολογικός εκδότης, έπειτα από μια ιστορία η οποία δεν αφορά κανέναν, πως σε άλλη εφημερίδα το είχε δώσει με τις πρέπουσες επισημάνσεις κτλ., αλλά… κτλ., επιβεβαιώνει απολύτως αυτό που θεωρούσα αδιανόητο. Ότι δηλαδή επιφύλαξε στον εαυτό του το δικαίωμα να διαμορφώσει κατά το δοκούν το τελικό κείμενο που έδωσε στη δημοσιότητα –“παρά πάσα λογική, δεοντολογία, ηθική”, ξαναγράφω τώρα, και σταματώ, χωρίς να ξέρω τι να υπογραμμίσω, τη λογική ή την ηθική –όχι πια μόνο την επαγγελματική.

»ΥΓ. Τα όσα άλλα βρίσκει (με αφελείς μικρολαθροχειρίες) να σημειώσει, από τον “ψεύτη” Ελύτη, που έλεγε πως σκίζει μα δεν έσκιζε, αφού άφησε κατάλοιπα (για ημιτελή ποιήματα όμως ο λόγος, κύριε Γαραντούδη!), έως αυτά που (θεωρεί πως) αφορούν την ταπεινότητά μου, εύκολα τα καταλαβαίνει και τα αξιολογεί ο αναγνώστης».

buzz it!

8/12/18

Στολίδια για το χριστουγεννιάτικο δέντρο

(Εφημερίδα των συντακτών 8 Δεκ. 2018)


* Ξαφνιαστήκαμε; Πάει καιρός που έφυγε απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ ο Τατσόπουλος, ασκώντας κριτική από τ’ αριστερά, και με καθαρό μέτωπο πια, για να του παρουσιάσουν λ.χ. το τελευταίο του (όχι λογοτεχνικό αλλά «πολιτικό») βιβλίο, κάλεσε την Ντόρα, παρακαλώ, και τον Πάγκαλο, παρακαλώ.

Και τώρα, ο από αριστερά της αριστεράς, επισήμως πια στη δεξιά, και ούτε καν! Στην ακροδεξιά πήγε, στον Άδωνη, με τον οποίο και παλιότερα ετοίμαζε εκπομπή, μαζί και με τον άλλο ανθό, τον Μπογδάνο. 

Έτσι, τώρα, μετά την επίσημη αναγγελία της προσχώρησής του στη ΝΔ, πρώτη του και συμβολική εμφάνιση ήταν να πάει φιλοξενούμενος στην εκπομπή που κάνει μέσω φέισμπουκ ο Άδωνης.
Σασπένς: να έχει και πιο πάτο;

* Είπα Άδωνη, που ούτε η Μπλακ Φράιντεϊ, διάβασα, του ξέφυγε. Κοψοχρονιά λοιπόν τα μαθήματα στο Τσαρλατανείο «Ελληνική Αγωγή», και ιδίως τα δικά του σεμινάρια ρητορικής. 

Κι επειδή τα ιδεολογικά του είναι γνωστά, ήθελα να ξαναθυμίσω τα λιγότερο προφανή· 

πως δηλαδή ο κωμικά ανίκανος να αρθρώσει λόγο κατανοητό, είτε όταν αφήνεται αυτάρεσκα, ηδονικά, στον οίστρο του τηλεπωλητή είτε όταν χάνει (μόνιμα σχεδόν) την ψυχραιμία του, αυτός ο άνθρωπος διδάσκει ρητορική· 

ότι ο μύστης τάχα των αρχαίων, όταν τον έβαλαν σε κάποια εκπομπή να αναγνωρίσει αρχαίες ρήσεις, δεν πέτυχε ούτε μία· ενώ στενάζει το τουίτερ του από λάθη γραμματικά, συντακτικά, και διόλου αμελητέα ορθογραφικά. 

Και π.χ. η ολοσέλιδη διαφήμιση του Τσαρλατανείου του, αυτού του ναού των παραεπιστημόνων και ανεπιστημόνων, σε μία μόνο αράδα με εφτά (7) λέξεις έχει λάθη εφτά (7) στο πολυτονικό του, αυτό που (σύμφωνα με τις ιδιότητες τις οποίες του αποδίδουν κάτι «συνεπιστήμονές» του), αν ίσως τον έσωσε από δυσλεξία, σίγουρα δεν τον έσωσε από τη δυσαρθρία. Όλα κωμικά;

* Κι ο τάχα μεταλλαγμένος: «Με ανησυχεί μήπως η μόδα [sic] της Ευρώπης, με τα ακροδεξιά κινήματα, έρθει και στην Ελλάδα» έγραψε (30/11) στο τουίτερ του ο ποιος; Ο Νικήτας Κακλαμάνης!
Αυτός που επέβαλε λαθραία στη Βουλή, παραβαίνοντας τον Κανονισμό, ενός λεπτού σιγή για τον δυνάμει μακελάρη και πάντως σίγουρα προβοκάτορα εθνικιστή Κατσίφα! 

Ο ίδιος που ζητούσε, και υποθέτω θα ζητάει, την «αυτονομία της Βορείου Ηπείρου»! Που έβαζε αντισημίτες κι ακροδεξιούς στο ψηφοδέλτιό του, όταν κατέβαινε για δήμαρχος. Και καμάρωνε που τον χαρακτήριζαν «Έλληνα Λεπέν»!

* Και μια περί Κατσίφα ο λόγος, που είδα ότι τον έθαψαν με στρατιωτικό κασκέτο, ενώ κάτω απ’ τη σημαία που τον σκέπαζε, ήταν με στρατιωτική στολή (άραγε και με το καλάσνικόφ του;), θα μπορώ τότε να ζητήσω κι εγώ να με θάψουν με αρχιερατική στολή, αφού μικρός δήλωνα πως θα γίνω δεσπότης, και η καλύτερή μου ήταν, όταν καμιά Κυριακή πηγαίναμε στη Μητρόπολη, να διαλέγω έπειτα άμφια και μίτρες στα γύρω μαγαζιά. 

Και δεν θα τους παιδέψω, τους δικούς μου εννοώ: ας είναι και η πιο φτηνή στολή, μόνο να είχα μπότες καουμπόικες και τη μίτρα λίγο πιο ψηλή απ’ το συνηθισμένο, να ξεχωρίζει, όπως π.χ. του αγίου Πειραιώς, αφού κι εγώ πια Πειραιώτης, πάνω από 10 χρόνια τώρα.

* Είπα άγιο Πειραιώς, και μ’ έχει φάει μαύρη ανησυχία, που μπήκε ο Δεκέμβρης, και ακόμα δεν είδα να πηγαίνει στα γραφεία των άλλων πολιτικών αρχηγών, να επιδώσει ιδιοχείρως την πρόσκληση για τα Θεοφάνια, όπως ισχυρίστηκε με ολόκληρη απανταχούσα πως έκανε με τον Μητσοτάκη, ήδη από τις 24 Οκτωβρίου! 

Τρέμω, δεν ξέρω τι να φανταστώ, αφού, ως γνωστόν, χείλη ιερέων, πόσο μάλλον αρχιερέων, ου ψεύδονται, κοινώς δεν λένε ψέματα ιερείς κι αρχιερείς, δεν είναι ψεύτες!

Αλλιώς, πάλι κλονίστηκε η πίστη μου. Κι ούτε μπότες καουμπόικες ούτε ψηλότερη μίτρα θέλω πια. Ούτε καν αρχιερέας. Παλιοζωή.

* Η σκατοψυχιά της εβδομάδας: «Παράκληση: θα μπορούσε η κυρία Χαρούλα Αλεξίου να τραγουδήσει για την ΚΥΡΙΑ καθαρίστρια που βρέθηκε στη φυλακή;» γράφει κάποιος, και επιλέγει και τον φιλοξενεί στη σελίδα του σοβαρός συνεργάτης του Βήματος (2/12).

(Δυστυχώς, τρώει τη σκόνη τού μετρ του είδους Τάκη Θεοδωρόπουλου, που είχε αφιερώσει τότε ολόκληρη επιφυλλίδα, με τίτλο λόγια της Χαρούλας: «Είμαστε όλοι καθαρίστριες», τα οποία θέλησε μάλιστα να ελέγξει γλωσσικά –και είχε, για πολλοστή φορά, λάθος.)

* Έχουμε κι άλλα όμως στολίδια· άλλη φορά. Στο μεταξύ, όπως έκλεισε την ομιλία του ένας επίσκοπος στην πανηγυρική λειτουργία της αγίας Βαρβάρας: «Ας είμαστε Βαρβάρες, όχι βάρβαροι»!

buzz it!