από τον Όμηρο στον Μπαμπινιώτη, ή πώς φεγγάριασαν τα λάλητα

εξαιρετικός Μπουκάλας σε δύο συνέχειες:

Η παρανάγνωση της ποίησης και η γλωσσολαλία" και
"Ο Σωσύρ στην επικράτεια του ελληνικού τραγουδιού"

για την πλάκα που δεν είναι πλάκα, το τραγούδι "Γλωσσολαλιά"

ας μνημειωθούν (και) εδώ οι στίχοι, που δεν χώρεσαν στην επιφυλλίδα του Μπ., με παραπομπή στο ηχητικό ντοκουμέντο, γιατί καμία περιγραφή δεν αποδίδει την εκφορά του ακροτελεύτιου ονόματος:


Η γλώσσα που μου δώσατε μελώδησε στο στόμα,
ροδόσταμο που άνθισε στο πατρικό μου χώμα,
θαλασσινή η αύρα της, βουνίσια η πνοή της,
τον κόσμο όλο γύρισε, αλάργεψ’ η φωνή της.

Η ανατολή τη λάτρεψε, η δύση την καρπώθη,
πόθο γλυκό ζωντάνεψε σ’ αυτόν που τη ζυγώθη,
αθανασία γνώρισε στα έργα των ανθρώπων,
φεγγάριασε τη σκοτεινιά ξένων λαών και τόπων.

Γλώσσα μου μυριολάλητη πώς να σε ασημώσω
που 'σαι διαμάντι αδάμαστο, πέτρα για να στεριώσω,
έχω τον τρόπο μου εγώ την πέτρα να σηκώσω,
και αργυρούς θνητούς να βρω, τη γλώσσα ν' αρματώσω.

Αίσωπος, Όμηρος, Θαλής, Ηρόδοτος κι Αισχίνης,
Σόλων, Σωκράτης, Σοφοκλής, Καβάφης κι Ευριπίδης,
Πίνδαρος, Πλάτων, Πλήθωνας, Κάλβος και Καζαντζάκης,
Ερατοσθένης, Ηράκλειτος, Σεφέρης, Καρυωτάκης,
Γκάτσος, Ελύτης, Αξελός, Παπαδιαμάντης, Ζέη
Αναγνωστάκης, Κούμας, Κουν, Μάτεσης, Ωριγένης,
Σικελιανός και Παλαμάς, Γαζής κι Αριστοτέλης,
Παπαντωνίου, Γιανναράς, Βρεττάκος, Καμπανέλλης,
Μαβίλης, Σεβαστίκογλου, Ξενόπουλος, Διογένης,
και Μυριβήλης, Πιττακός, Δροσίνης, Δημοσθένης,
Επίκουρος, Ησίοδος, Γρυπάρης, Καββαδίας,
Αναξαγόρας, Αρίσταρχος, Βενέζης και Γοργίας.

Η γλώσσα που μας δώσατε σμίλεψε το σκαρί μας,
το νου με γνώση μπόλιασε, πότισε την ψυχή μας,
μάγεψε πλάνητες πολλούς, ξελόγιασε την πένα,
γένος και γης μπερδεύτηκαν, μεμιάς γενήκαν ένα.

Τα λάλητα, οι φθόγγοι της, θέριεψαν μύριες λέξεις,
οι λέξεις έβγαλαν φτερά και γέννησαν τις σκέψεις,
το γόνυ εκράτησαν ορθό στης Λευτεριάς το τάμα,
γλωσσολαλιά Ελληνική, της οικουμένης θάμα.

Γλώσσα μου μυριολάλητη, μήγαρις σε προδώσω,
μην τάχα σε απαρνηθώ, σ’ άλλα καλά να ενδώσω,
λαλιά μου, εσύ, πεντάμορφη, πάντα θα σε χρυσώνω,
που ’σαι διαμάντι αδάμαστο, πέτρα για να στεριώνω,
έχω τον τρόπο μου εγώ την πέτρα να σηκώνω
και τους χρυσούς θνητούς να πω, τη γλώσσα ν’ αρματώνω.

Ρίτσος, Τερζάκης, Κοραής, Κορνάρος, Πρωταγόρας,
Ψυχάρης, Τσίρκας, Συκουτρής, Χρυσολωράς και Ρώτας,
Αριστοφάνης, Βάρναλης, Βιζυηνός, Χορτάτσης
και Μακρυγιάννης, Σολωμός, Ρήγας και Σαμαράκης,
Αυγέρης, Ουράνης, Μαρκοράς, και Ισοκράτης, Θέσπις,
Ψαθάς και Χριστιανόπουλος, Μουσούρος, Προβελέγγης,
και Θουκυδίδης, Μένανδρος, Δελμούζος, Καρκαβίτσας,
Χ(ε)ίλων, Ροΐδης, Λάσκαρης, Χάκκας, Χατζής, Σκαρίμπας,
Εμπεδοκλής και Πλούταρχος, Κύρος Πανοπολίτης,
Κόραξ, Γοργίας, Βουτυράς, Σουρής, Βαλαωρίτης,
Ιορδανίδου, Αρβελέρ, Σαπφώ και Αλεξίου,
η Πολυδούρη, η Μιλλιέξ, Δέλτα και Σωτηρίου,
και Ιπποκράτης, Ξενοφών, Πολίτης, Εφταλιώτης,
Αισχύλος, Αινησίδημος, Λυσίας, Μπαμπινιώτης.

ο Κλούνι, ο Πρίσλι και οι Χαρλήδες

Αν πούμε "Χάρλι" Ντάβιντσον τη θρυλική Χάρλεϊ Ντάβιντσον, οι Χαρλεάδες θα γίνουνε Χαρλήδες!









Ώστε Τζορτζ Κλούνι, όπως γράφουν όλο και περισσότεροι αυτόν που γράφαμε ώς τώρα Κλούνεϊ; Και Ρούνι ο Γουέιν Ρούνεϊ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ; Ή Ρόμνι ο ρεπουμπλικανός υποψήφιος Μιτ Ρόμνεϊ;

Πάσο. Πάμε λοιπόν κι εμείς, μη μείνουμε έξω απ’ το ρεύμα, την Ορθοδοξία:

Από του νυν, Πρίσλι ο Έλβις Πρίσλεϊ, Σέλλι ο Άγγλος ρομαντικός ποιητής Σέλλεϊ (Percy Bysshe Shelley), Σίντνι ή Σίδνι το Σίδνεϊ της Αυστραλίας, Χάρλι Ντάβιντσον (Ντέιβιντσον) η θρυλική Χάρλεϊ Ντάβιντσον, και τότε ο Χαρλεάς θα 'ναι Χαρλής, πληθυντικός Χαρλήδες!

Παλαιοημερολογιτισμό μού θυμίζει η ίσα ίσα λαϊφσταϊλάτη συχνά εμμονή, ο κρυφός αλεξηκωσταλισμός, στη «σωστή» απόδοση των ξένων ονομάτων, είτε πρόκειται για τον Κλούνι, σύμφωνα με νεότατη μόδα για τον Κλούνεϊ, είτε για τον Πόου, σύμφωνα με παλαιότερη μόδα για τον Έντγκαρ Άλλαν Πόε.

Όντως, το –ey στα Clooney, Shelley, Harley κτλ. δεν είναι –έι «καθαρό», δύο αυστηρά διακριτοί φθόγγοι (ε και ι), όπως θα το απέδιδε ένας μη αγγλομαθής· άλλο τόσο όμως δεν είναι και ένα «καθαρό», κοφτό -ι. Έχουμε λοιπόν δύο εναλλακτικές αποδόσεις, που απέχουν και οι δύο από το ξένο πρότυπο. Το ίδιο; Πιστεύω, όχι. Δοκιμάστε να πείτε το –έι κάπως γρήγορα, όχι σε δύο χρόνους: θα είναι πολύ πιο «πιστό» απ’ ό,τι ένα σκέτο –ι. (Και διόλου μην υποτιμούμε ότι το –έι, στο Κλούνεϊ, είναι πολύ κοντά στην εικόνα της ξένης λέξης, το Clooney.)*

Είναι γενικότερο όμως το θέμα. Ή οφείλει τότε κανείς να το αντιμετωπίσει γενικότερα.

Και τότε να πει και να γράψει: Σέρα ή και Ζέρα τη Σάρα. Και Έντζελα ή Έιντζελα την Άντζελα. Και Κέρον την Κάρεν. Και Σίμορ την Τζέιν Σέυμουρ του Ερρίκου του 8ου, ή την περίφημη νουβέλα Σέυμουρ του Σάλιντζερ. (Που Σίμορ την έδωσε ο καινούριος μεταφραστής του Σάλιντζερ --μακάρι να βρίσκατε σε καμιά βιβλιοθήκη τη μετάφραση του Σεραφείμ Βελέντζα στις εκδόσεις Γράμματα.)

Τέλος, Έντι τον Άντι. Όπου ο Έντι (Andy) Γουόρχολ πια θα είναι ίδιος με τον Έντι (Eddie) Μέρφι!

Ξέρω, εδώ έστησαν χορό τρανό οι υπέρμαχοι της λατινικής γραφής.

Που θα τους παρακαλέσω, για να μη λέμε τα ίδια και τα ίδια (π.χ. εδώ, εδώ κ.ά.), να μου πούνε πώς προφέρεται ο Grae Cleugh, o συγγραφέας του θεατρικού έργου Fucking games, που ούτε οι ηθοποιοί που το έπαιζαν δεν ήξεραν να με φωτίσουν! Με λατινικά στοιχεία γραφόταν το όνομά του και έξω απ’ το θέατρο, και στο πρόγραμμα της παράστασης, και σε εκτενή συνέντευξη του σκηνοθέτη της παράστασης, και σε κριτική που ακολούθησε (Καθημερινή 30.4.11), και σε δελτίο τύπου που αναπαραγόταν σε διάφορα έντυπα ή μπλογκ. Αντιγράφω: «Όπως έγραψε ο Μάικλ Μπίλινκτον του The Guardian: “Η δράση στο έργο του Cleugh είναι όσο απερίφραστη όσο κι ο τίτλος [...]. Όπως κι ο Μαρκ Ρέιβενχιλ, ο νεαρός Σκωτσέζος συγγραφέας υπαινίσσεται ότι … ”» κτλ. Θα το προσέξατε: Μάικλ Μπίλινκτον και Μαρκ Ρέιβενχιλ στα ελληνικά, αλλά με λατινικά στοιχεία ο συγγραφέας του έργου που ίσα ίσα έπρεπε να διαφημιστεί! (Πέρασαν μήνες, σπάνια έβρισκες ελληνική γραφή, και τότε σε κάθε δυνατή εκδοχή, με επικρατέστερη την Γκράε Κλεγκ· ώσπου ήρθε ο συγγραφέας στη χώρα μας, τον ρώτησαν και είπε «Κλυ», με κλειστό –υ…)

Αλλά στο θέμα μας, μην ξεχνάμε: Πρίσλι, Σέλλι και Χαρλήδες!


* Βλ. και σε παλαιότερο κείμενό μου: «Η τάση να αποδοθεί πιστά η προφορά, αναμορφώνοντας τον Γκράχαμ Σουίφτ σε Γκρέιαμ Σουίφτ, ή και τον Πόε σε Πόου, μας απομακρύνει εξίσου από την εικόνα του ονόματος, και πάντως έχει, ας δεχτούμε, νόημα μόνο αν μιλάει κανείς με ξενική προφορά. Γιατί αν μιλήσει ελληνικά, ακολουθώντας τη φωνητική της ελληνικής γλώσσας, τότε το Γκρέιαμ, αντί για το ελαφρώς συμβατικό Γκράχαμ, είναι, νομίζω, τερατώδες. Και σκεφτείτε τώρα ξαφνικά να διορθώσουμε σε Ρόοζβελτ τον Ρούζβελτ, Τζιμπρώλταρ το Γιβραλτάρ, Βα(γ)ουένσα τον Λεχ Βαλέσα».

διαφημίζουμε (2), ή η Λευκή, η μέταλ και ο Γιάννης Χρήστου

διαφημίζουμε, πάντοτε ασύστολα,

τους ιστότοπους των φίλων μας, βεβαίως της Λευκής Χριστίδου,


και τις επικείμενες (όχι «επερχόμενες», να ’χετε την ευχή του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων Πάντων) εκθέσεις τους (2-22 Μαΐου στο CAID)




                                                * * *

αλλά και τους ιστότοπους αγνώστων μας, όταν είναι για τον Γιάννη Χρήστου

είχα υποσχεθεί να αναφερθώ εκτενέστερα σε μια βραδιά που οργάνωσαν τα νέα, άγνωστά μου παιδιά, αυτά που ετοιμάζουν μια ταινία για τη ζωή και το έργο του Χρήστου· νίκησε άλλη μια φορά η τεμπελιά, πέρασε καιρός, δεν έχει νόημα να γράψω τώρα, έχει όμως νόημα να πω για το εξαιρετικό δείγμα της δουλειάς τους που μας έδειξαν και που αξίζει να την ενισχύσουμε: δείτε και μόνοι σας λοιπόν στο σάιτ, και, αν νομίζετε, κάντε κλικ στο donate, στο κάτω μέρος της αρχικής σελίδας


                                                * * *

επίσης, διαφημίζουμε ενθουσιωδώς τις εκπομπές αγνώστων μας, το School-Tube, μια καινούρια εκπομπή της ΕΤ1 (Σάββατο 6 μμ --και επανάληψη Κυριακή προς Δευτέρα, 00.45, αλλά από τη ΝΕΤ) που καταγράφει την καθημερινότητα των εφήβων σε όλη την Ελλάδα

από την εκπομπή στις Σέρρες κρατώ τη μεγαλειώδη ατάκα του 15χρονου Αλέξανδρου για τη μουσική μέταλ: «Στη μέταλ βασικά έχω ακούσει την περισσότερη αγάπη από κάθε άλλο είδος»! («Η μέταλ είναι μία μουσική που είναι γεμάτη συναισθήματα» είχε πει προηγουμένως· «όχι αυτό που νομίζουν οι περισσότεροι, ότι είναι μια μουσική που έχει μόνο μίσος, θυμό…»)

και στέλνω χαιρετίσματα π.χ. στον παλιό φίλο αλλά πλέον Ιερεμία της κυριακάτικης Καθημερινής που νομίζει πως άλλη είναι η «χαλασμένη» «νεολαία που μουντζώνει»...

Αγέρωχη, με το βήμα βαρύ

Από μακριά ακούγονται τα χάλκινα, πλησιά-ζοντας στην Αριστο-τέλους, τα είχα συναντήσει και πιο πριν στη βόλτα μου σ’ άλλο σημείο, είχα σταθεί ελάχιστα, δεν αντέχεται ο βαρδάρης της συμπρωτεύουσας, μα τώρα που πήρε να βραδιάζει έκοψε, πλησιάζω, κόσμος αρκετός, ωραία μπάντα, Ρουμάνοι άραγε; Βούλγαροι; πάντως Ρομά, τσιγγάνοι, πάντα με συνεπαίρνανε τα χάλκινα, στέκομαι κι ακούω, ένα ημικύκλιο εκείνοι, ένα ημικύκλιο, πιο μεγάλο, εμείς, κάποια στιγμή αμήχανος πάω κοντά, ρίχνω το δίευρό μου, γυρίζω έπειτα στην ασφάλεια του ημικύκλιού μου, βγάζω δειλά και καμιά φωτογραφία, σκέφτομαι ν’ αγοράσω το σιντί που πουλάνε, έπειτα θυμάμαι εκείνους τους άλλους πιο παλιά στην Αθήνα, στο Θησείο, πολύ ωραίοι ήταν κι εκείνοι, πήρα ενθουσιασμένος το σιντί τους και μετά άκουσα κάτι ξενέρωτες διασκευές κλασικών κομματιών, το ανεξήγητο κόμπλεξ των λαϊκών οργανοπαιχτών που θέλουν να παίξουν σώνει και καλά και κλασική, σαν κάτι λαμπρούς παραδοσιακούς δικούς μας, ας τ’ αφήσω όμως αυτά τώρα, τι θα κάνω λοιπόν με το σιντί, θα το αγοράσω ή όχι, με πιάνουνε και οι τσιγκουνιές «της κρίσης», άντε, με τα πολλά ξαναπήγα κοντά τους, το πήρα επιτέλους, το κρατάω κάπως να φαίνεται στο χέρι, έτσι βγάζω πιο άνετα και τις φωτογραφίες μου, αλλά σιγά μη βγούνε τίποτα της προκοπής με τη μηχανή που έχω και με το σκοτάδι πια, μένω όμως κι ακούω, ψηλώνοντας μια σταλιά, όπως πάντα, με τη μουσική, φυσικά και παίξαν και το «Εντερλέτσι» και το «Καλασνίκοφ, καλασνίκοφ», ακούω και μαζί χαζεύω κυρίως τον κόσμο, το ξανθό ζευγάρι με το καροτσάκι, κι άλλο ζευγάρι με καροτσάκι, κι ο μελαψός ξένος, μετανάστης, και η ψηλή κοπέλα που κουνιέται στο ρυθμό, χαζεύω, με τι συχνότητα ξεκόβουνε και παν και ρίχνουν τα ψιλά τους, και ξαφνικά, αυτήν δεν την είχα προσέξει πριν, μια μεγαλόσωμη γυναικεία φιγούρα, που σκύβει και ρίχνει χαρτονόμισμα, γιά δες, και χωρίς να αγοράσει το σιντί, κι ούτε καν πεντάευρο, δεκάευρο μου φάνηκε, την κοιτάω που ισιώνει το κορμί της, έρχεται φεύγοντας κατά τη μεριά μου, έχω όλον το χρόνο να παρατηρήσω, την ψηλή, εύσωμη γυναίκα, πενηντάρα, πενηνταπεντάρα, μακρύ μαύρο παλτό, άσπρο ξέξασπρο δέρμα, κοντοκουρεμένα σγουρά ξανθά μαλλιά, Βουλγάρα αποφάσισα, σίγουρα από τις «συνοδούς ηλικιωμένων», που βαδίζει κοιτώντας μπροστά και λίγο ψηλά, βλέμμα ευθύ, μπορεί κενό, έκφραση κάποιας, θα έλεγες, απαντοχής, σαν τι να σκέφτεται τώρα, ίσως πως, δείτε, κάποιοι είμαστε κι εμείς, δεν είμαστε μόνο για να ξεσκατίζουμε τους γέρους σας, έχουμε τόπο, έχουμε μουσική, κι αυτήν τη μουσική άκουσε τώρα και, δεν μπορεί, θα συγκινήθηκε, όμως τα μάτια τα δικά της, αντίθετα απ’ τα δικά μου, είναι αδάκρυτα, γιατί το δάκρυ είναι ανεπίτρεπτη πολυτέλεια, δηλαδή, γιά σκέψου, σκέψου να δάκρυζες κάθε που νιώθεις ή σου δείχνουν ότι είσαι ξένος, πώς θ’ άντεχες μετά λεπτό να μείνεις στα σκατά τους…

Την κοιτάζω που ξεμακραίνει ανηφορίζοντας στη σκοτεινή Αριστοτέλους, με το βήμα αργό και σταθερό, πες το βαρύ, το κεφάλι πάντα ψηλά, κρατάει μέσα του τη μουσική του τόπου της, δεν το χρειάζεται το σιντί, και πού να τ’ ακούσει εξάλλου, στο ξένο σπίτι, στον ξένο τόπο, στα ξένα σκατά, όχι, δεν τη λερώνει αυτή, δεν της λερώνεται η μουσική, ούτε καν από δάκρυ.

ο ρόλος του κλήρου το ’21: μικρό κουίζ

αρχιεπίσκοπος συναντάται με υπουργό παιδείας, εκδίδεται έπειτα δελτίο τύπου, όπου αναφέρονται και τα εξής:

«αυτές τις μέρες [...] θα γιορτάσουμε την παλιγγενεσία του έθνους, την απελευθέρωση από τους Τούρκους, η οποία συνδέεται έντονα με την παρουσία του κλήρου. Η επανάσταση συντελέστηκε και επιτεύχθηκε με το κίνημα του Διαφωτισμού στον οποίο ο κλήρος είχε έντονη παρουσία. Εκεί δίπλα στον Κοραή ήταν ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Άνθιμος Γαζής, ο Νεόφυτος Δούκας, ο Νεόφυτος Βάμβας, ο Κων/νος ο Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, δηλαδή ένα πλήθος ιερωμένων όλων των βαθμίδων, οι οποίοι συνετέλεσαν στην αφύπνιση και στην έμπνευση των αγωνιστών. Μέσα στους αγωνιστές βέβαια δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ποτέ τον πεσόντα στον αγώνα, τον Αθανάσιο Διάκο».

σε ποιον ανήκουν αυτά τα λόγια; στον αρχιεπίσκοπο ή τον υπουργό;

διαβάστε τη συνέχεια...

καλά, το βρήκατε: στον αρχιεπισκοπικότερο του αρχιεπισκόπου, στον υπουργό εθνικού θρησκεύματος και παιδείας!

ολόκληρο το δελτίο τύπου:

Δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, καθηγητή κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη μετά τη συνάντηση με το Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, κ. Ιερώνυμο.

Ο υπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, καθηγητής κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης, συναντήθηκε με το Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, κ. Ιερώνυμο, στις 9.30, το πρωί, στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

Μετά τη συνάντηση έγιναν οι ακόλουθες δηλώσεις:

Υπουργός:
«Επισκέφθηκα το Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, κ. Ιερώνυμο όχι μόνο γιατί το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο ανέλαβα, είναι και Θρησκευμάτων. Αυτό είναι ένας τυπικός λόγος. Για μένα η επίσκεψη αυτή έχει έναν ουσιαστικό χαρακτήρα γιατί ο ίδιος έχω βαθιά πίστη, αυτή που έχει όλος ο απλός ελληνικός λαός. Μάλιστα, αυτές τις μέρες, είναι επίκαιρη αυτή η επίσκεψη γιατί θα γιορτάσουμε την παλιγγενεσία του έθνους, την απελευθέρωση από τους Τούρκους, η οποία συνδέεται έντονα με την παρουσία του κλήρου. Η επανάσταση συντελέστηκε και επιτεύχθηκε με το κίνημα του Διαφωτισμού στον οποίο ο κλήρος είχε έντονη παρουσία. Εκεί δίπλα στον Κοραή ήταν ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Άνθιμος Γαζής, ο Νεόφυτος Δούκας, ο Νεόφυτος Βάμβας, ο Κων/νος ο Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, δηλαδή ένα πλήθος ιερωμένων όλων των βαθμίδων, οι οποίοι συνετέλεσαν στην αφύπνιση και στην έμπνευση των αγωνιστών. Μέσα στους αγωνιστές βέβαια δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ποτέ τον πεσόντα στον αγώνα, τον Αθανάσιο Διάκο.

Επομένως όποιος έχει μία γνώση της ελληνικής ιστορίας και του ελληνικού πολιτισμού και του νεότερου ελληνισμού γνωρίζει το ρόλο της εκκλησίας στην ελληνική ιστορία, στην ελληνική παράδοση, στον ελληνικό πολιτισμό. Αυτό ο εκάστοτε υπουργός Παιδείας οφείλει δημόσια να το αναγνωρίζει. Η παιδεία μας δεν μπορεί να αφίσταται από την ορθοδοξία, που είναι ένα έτερο σκέλος.

Ήρθα λοιπόν να δω το Μακαριώτατο και να συζητήσουμε διάφορα θέματα της εκκλησίας με πολύ σεβασμό στο πρόσωπό του και με ευγνωμοσύνη, εκ μέρους μου, ως απλού έλληνα πολίτη για όσα προσφέρει η ορθόδοξη εκκλησία υπό την ηγεσία του Μακαριώτατου στον χειμαζόμενο ελληνικό λαό. Τον ευχαριστώ, τον συγχαίρω και θα είμαι κοντά σε ό,τι επιτελεί η εκκλησία μας.»


Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος:

«Με πολλή χαρά δεχθήκαμε στην Αρχιεπισκοπή το νέο μας Υπουργό Εθνικής Παιδείας, Διά Βίου Επιμορφώσεως και Θρησκευμάτων, τον κ. Μπαμπινιώτη. Δεν είμαστε τόσο χαρούμενοι μόνο γιατί είναι ο Υπουργός μας από σήμερα και πέρα, αλλά διότι είναι αυτός που είναι. Είναι ο κ. Μπαμπινιώτης, ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου μέχρι πρότινος, ο μεγάλος καθηγητής μας στη γλώσσα, στο κομμάτι της γλωσσολογίας, της επιστήμης αυτής. Είναι εκείνος που έχει πάρα πολλά προσφέρει στα γράμματα και νομίζω ότι είναι και ο κατάλληλος αυτή τη στιγμή και είναι επάξια η επιλογή του.

Θα ήθελα λοιπόν για όλα αυτά να τον ευχαριστήσω. Είμαι βέβαιος, γιατί έχει δώσει δείγμα γραφής, ότι αυτά που πιστεύει θα προσπαθήσει να τα υλοποιήσει. Μαζί με τις ευχαριστίες μου, θα ήθελα να του ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου για ένα έργο δημιουργικό, να τον συγχαρώ και να του υποσχεθώ ότι η εκκλησία μας, είτε σαν ιεραρχία είτε σαν μητροπόλεις είτε σαν αρχιεπισκοπή είτε σαν ένας απλός παπάς, θα σταθούμε πλάι του σε ό,τι θα χρειαστεί να συνεργαστούμε. Είναι πάρα πολλά τα θέματα που αυτή την εποχή η εκκλησία θέλει να κάνει και χρειάζεται συνεργασία με την πολιτεία.

Για άλλη μια φορά πολλές ευχαριστίες κύριε Υπουργέ μας…»

στο καλό, Δόμνα

                  η Δόμνα Σαμίου σε κάτι διαφορετικό,
                            το "Θεοτόκε Παρθένε"


και η Δόμνα σε πρόβα στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, άνοιξη του 1994, εβδομάδα ελληνικής μουσικής, Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία του Λυκούργου Αγγελόπουλου και η Δόμνα με τους εξαιρετικούς μουσικούς της (Σωκράτη Σινόπουλο, Περικλή Παπαπετρόπουλο, Γιώργο Μαρινάκη κ.ά.)

στο ίδιο ταξίδι, δεξίωση του υπουργού πολιτισμού, τζαμάρισμα των δικών μας με παραδοσιακούς Αζέρους μουσικούς και τραγουδιστές, με έκταση φωνής που έκανε να χλομιάσουν οι δεινότεροι τενόροι μας στη χορωδία (απ’ αυτό να ’τανε που στη συναυλία το επόμενο πρωί [!] είχαμε χάσει σχεδόν όλοι από μια ολόκληρη νότα;)

ξανακούω το «Θεοτόκε παρθένε» της, που πάντα μ’ ανατρίχιαζε –κι ας μη μ’ άρεσαν ποτέ οι γυναικείες φωνές στα ψαλτικά… δεν τον έκανες ένα δίσκο με ψαλτικά, Δόμνα, που μάλλιαζε η γλώσσα μου να σου λέω, τις λιγοστές φορές που βρεθήκαμε: σε γοήτευε η προοπτική, όμως «έχω τόσα μαζεμένα απ’ τ’ άλλα, τι να πρωτογράψω!» έλεγες

στο καλό –μακάρι να ’ταν να τα λες και να τα γράφεις τώρα αλλού!

αυτοπροσωπογραφία προσαρακοστιανή

στην οικογενειακή φωτογραφία: διορθωτές κειμένων, επιμελητές, δασκάλοι, φιλολόγοι και λοιποί ψυχαναγκαστικοί της γλώσσας